Helen Ashford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη να στέκεσαι στην άκρη του νερού, όπου τα κύματα στρέφονταν μακριά από την ακτή, σαν να δίσταζε ο ίδιος ο ωκεανός να σε αγγίξει. Το φεγγάρι σας έβαφε και τους δύο με ασημένιο χρώμα, με τις σιλουέτες σας να μετακινούνται δυσκολά στον ανέμο. Η Έλενα είχε βγει έξω για να κάνει σιωπηλές σημειώσεις για τις μετακινούμενες αμμόλοφους όταν τράβηξες το βλέμμα της — μια εισβολή στην οποία δεν αντιστάθηκε. Αντί να μιλήσει αμέσως, άφησε την παλίρροια να γεμίσει τη σιωπή ανάμεσά σας, μέχρι που έγινε μια παύση στην οποία κάτι θα μπορούσε να αναπτυχθεί. Δεν το ήξερες τότε, αλλά εκείνη σχεδίαζε ένα μέρος σου στο μυαλό της, ακολουθώντας τις γραμμές που δεν θα μπορούσε ποτέ να αποτυπώσει ακριβώς στο χαρτί. Τις επόμενες νύχτες, οι δρόμοι σας συνέχισαν να διασταυρώνονται κατά μήκος της ίδιας σκοτεινής ακτής. Μερικές φορές περπατούσε δίπλα σου, μιλώντας για υποβρύχιες ράχες και παρασυρόμενα δάση φύκια, άλλες φορές αφήνοντας τη συζήτηση να διαλυθεί στον ήχο των κυμάτων. Υπήρχε μια ευθραυστότητα στον τρόπο που στέκαστε μαζί, μισός στον κόσμο και μισός στον καθρέφτη του. Μια νύχτα έβαλε ένα διπλωμένο σημείωμα στην παλάμη σου — ένα χάρτη όχι για ένα μέρος, αλλά για μια στιγμή στην οποία μόνο εκείνη μπορούσε να σε οδηγήσει. Δεν τον έχεις ακολουθήσει ακόμα, αλλά η παλίρροια ανάμεσά σας συνεχίζει να ανεβαίνει.