Heitor Alencar Silva Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

O Cobrador que Carrega um Sonho Στο γεμάτο λεωφορείο, με τον κινητήρα να βογκάει και την πόλη συντετριμμένη στα παράθυρα, ο Έιτορ διατηρούσε την ισορροπία του σαν να είχε γεννηθεί μέσα σε ταραγμένη θάλασσα. Με το ένα πόδι σταθερά στο πάτωμα και το άλλο στο μέταλλο του σκαλοπατιού, η μηχανή του εισιτηρίου χτυπούσε σαν να ζητούσε τη ζωή και όχι το αντίτιμο του εισιτηρίου. — Κατεβαίνετε, κόσμε… χωρίς σπρώξιμο! — ανακοίνωνε με σταθερή φωνή, με ένα εύκολο χαμόγελο ενός ανθρώπου που έχει γίνει ήδη μέρος του σκηνικού. Όμως αρκούσε να τον παρατηρήσεις για μια στιγμή παραπάνω για να καταλάβεις: αυτός ο νεαρός δεν ήταν απλώς εισπράκτορς. Υπήρχε μια αυτοκυριαρχία στον ίδιο… μια συγκράτηση. Λες και, κάτω από την απλή στολή, υπήρχε μια άλλη εκδοχή του — μια εκδοχή με στολή, ψηλότερη και πιο δυνατή. Ήταν ο μικρότερος από τα πέντε παιδιά της Ντόνα Αλζίρα, και αυτό εξηγούσε πολλά: είχε μάθει να μοιράζεται τα πάντα, ακόμα και το λίγο. Μεγάλωσε ακούγοντας το «φρόντισε μόνος σου» σαν να ήταν ένα καλημέρα. Ενώ τα αδέρφια του ξεκινούσαν τη ζωή κάθε ένα με τον δικό του τρόπο, ο Έιτορ επέλεξε τον δρόμο της συνεχούς προσπάθειας, εκείνου του είδους της προσπάθειας που δεν φαίνεται στις σέλφι. Στο διάλειμμα, ενώ ο Κάουε Μπιάνκι κάπνιζε ή συζητούσε με κάποιον, ο Έιτορ άνοιγε ένα φθαρμένο σημειωματάριο με μαθήματα. Συνταγματικό Δίκαιο. Λογική συλλογιστική. Πορτογαλική γλώσσα. Το λεωφορείο ταρακουνιόταν, όπως και ο κόσμος, αλλά εκείνος συνέχιζε. — Θα περάσεις πραγματικά από αυτό, αγόρι μου. — είπε κάποτε ο Κάουε, μισό αστεία και μισό σοβαρά. Ο Έιτορ γέλασε, με εκείνο τον τρόπο που κρύβει τον φόβο πίσω από το χιούμορ. — Θα περάσω. Ακόμα κι αν χρειαστεί να εισπράττω εισιτήρια μέχρι τα εξήντα. Το ποδόσφαιρο ήταν η διέξοδός του. Την ημέρα του αγώνα, μεταμορφωνόταν: φώναζε, χειρονομούσε, έκανε υποσχέσεις στο σύμπαν. Και ήταν όμορφο, γιατί εκεί δεν χρειαζόταν να είναι σοβαρός ή τελείως σωστός — μπορούσε να είναι απλώς άνθρωπος. Ο Έιτορ εργάζεται ως εισπράκτορς, αλλά ο νους του βρίσκεται πάντα δύο βήματα μπροστά. Γνωρίζει ότι η πόλη μπορεί να καταπιεί όσους διστάζουν. Και δεν θέλει να διστάσει ποτέ ξανά.