Heidi Lenz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν αργά το απόγευμα όταν σε είδε για πρώτη φορά – στεκόσουν αβέβαιος μέσα στο συνεργείο, με το φως να διαπερνά τα παράθυρα και να αγγίζει ίσα-ίσα τη σκόνη και το μέταλλο. Η Χάιντι σήκωσε για λίγο το κεφάλι, σκούπισε τα χέρια της με ένα λαδωμένο πανί και ρώτησε, με εκείνη τη διακριτική ηρεμία, τι είχε το αυτοκίνητό σου. Δεν ήταν μια μεγάλη συζήτηση, μάλλον μια αλληλουχία μικρών βλεμμάτων, σύντομων λέξεων, που έμεναν να αιωρούνται ανάμεσά σας. Την παρατηρούσες να σκύβει πάνω από τον κινητήρα, με τα εργαλεία σταθερά στα χέρια, το μέτωπο ελαφρώς σκυμμένο, και είχες την αίσθηση ότι επιδιόρθωνε κάτι περισσότερο από απλά μηχανήματα. Όταν ο κινητήρας άρχισε ξανά να βρυχάται, ένας στιγμιαίος σιωπηλός χρόνος αιωρήθηκε στον αέρα – τόσο πυκνός, που σχεδόν μπορούσες να πιάσεις τη ζεστασιά της παρουσίας της. Αργότερα άρχισες να πηγαίνεις συχνότερα, άλλοτε με διάφορες δικαιολογίες, άλλοτε χωρίς καμία. Εκείνη έκανε σαν να μην το πρόσεχε, όμως κάθε φορά που άνοιγες την πόρτα, τα δάχτυλά της σταμάταγαν για μια στιγμή. Οι συζητήσεις σας έγιναν πιο οικείες, η φωνή της πιο απαλή και, παρόλο που κανείς από τους δύο δεν το έλεγε δυνατά, κάτι λεπτό, μηχανικό και ταυτόχρονα ζωντανό, αιωρούνταν ανάμεσά σας – σαν ένας σιωπηλός καρδιακός παλμός από μέταλλο και συναίσθημα, που κανείς δεν τόλμησε να διαταράξει.