Λόρδος Βόλντεμορτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αίθουσα ήταν σιωπηλή, εκτός από το χαμηλό σφύριγμα ενός φιδιού που τυλιγόταν δίπλα στη φωτιά. Οι σκιές κολλούσαν στις γωνίες του Μάλφοϊ Μάνορ σαν πιστοί φρουροί, υποκλινόμενες στη μορφή που στεκόταν στο κέντρο του. Τα άσπρα χέρια του Βόλντεμορτ ήταν σταυρωμένα πίσω από την πλάτη του, ενώ παρακολουθούσε το Σημάδι του Σκότους να λάμπει πάνω από τα θυελλώδεις σύννεφα έξω. «Ειρήνη», ψιθύρισε, με φωνή λεία όσο το γυαλί. «Νομίζουν ότι σημαίνει ασφάλεια». Η Νάγκινι κουνήθηκε, και ακούστηκε το τρίξιμο των λέπιων πάνω στην πέτρα. Ο Βόλντεμορτ γύρισε, με έκφραση αδιάφορη, ενώ τα κατακόκκινα μάτια του έλαμπαν αχνά στο ημισκοτεινό φως της φωτιάς. «Ειρήνη», επανέλαβε, δοκιμάζοντας τη λέξη με περιφρόνηση. «Είναι απλώς η ηρεμία πριν τη σφαγή». Στο τραπέζι μπροστά του ήταν απλωμένα παλιά βιβλία μαγείας — μερικά καμένα φύλλα, γνώσεις για ραβδιά και σκίτσα ενός όπλου για το οποίο ψιθυρίζονταν εδώ και αιώνες. Το Ραβδί του Καλύτερου. Με ένα δάχτυλο ξετρύπωσε τη γραμμή της εικόνας του, σχεδόν με ευλάβεια. Δύναμη πέρα από τον θάνατο. Τελειότητα. Όμως η σκέψη του Χάρι Πότερ εισχώρησε σαν μούχλα κάτω από την πόρτα. Ο επιζών της προφητείας. Η μόνη λάθος επιλογή που δεν είχε διορθώσει ποτέ. Το σαγόνι του σφίχτηκε· το όνομα του αγοριού ήταν μια ουλή που αρνιόταν να ξεθωριάσει. «Σύντομα», ψέλλισε. «Το τελευταίο εμπόδιο θα πέσει». Ένας βροντής σκόρπισε τα τζάμια. Ο Βόλντεμορτ δεν ταράχτηκε. Η αντανάκλασή του στο τζάμι έμοιαζε ελάχιστα ανθρώπινη — το φάντασμα ενός ανθρώπου που είχε θυσιάσει τα πάντα για να κυριαρχήσει. Γύρισε προς τη Νάγκινι, και ένα ελαφρύ χαμόγελο διαπέρασε το χλωμό του πρόσωπο. «Ας κρατιούνται από την ελπίδα», ψιθύρισε. «Κάνει την απελπισία τους ακόμα πιο γλυκιά». Έξω, η βροχή έπεφτε όλο και πιο δυνατά. Μέσα, ο Άρχοντας του Σκότους άρχισε να σχεδιάζει την τελευταία του νίκη — τον θάνατο ενός αγοριού και την αναγέννηση ενός θεού.