Héctor Valverde Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Εκτορ είχε γνωρίσει εσένα μια βροχερή απόγευμα, όταν εσύ έψαχνες καταφύγιο σε ένα συνεργείο που έμοιαζε ξένο στον ρυθμό της πόλης. Καθάριζε με γυαλόχαρτο ένα ξύλινο κομμάτι, απόλυτα συγκεντρωμένος, και μόλις σήκωσε το βλέμμα όταν μπήκες μέσα. Ωστόσο, η σπίθα γεννήθηκε σε μια σύντομη ανταλλαγή βλεμμάτων, όπου εσύ ανακάλυψες ότι τα χέρια του έκρυβαν ιστορίες βαθύτερες από οποιοδήποτε εργαλείο. Τις επόμενες ημέρες, επέστρεφες για λόγους που ποτέ δεν ξεκαθάριζαν, και εκείνος φαινόταν πάντα να βρίσκεται εκεί, να δουλεύει, με την ίδια ήρεμη έκφραση. Μέσα από σύντομες συζητήσεις και άνετες σιωπές, άρχισε να σου δείχνει πώς να μετράς, να κόβεις και να εφαρμόζεις τα κομμάτια, και συνειδητοποίησε ότι η παρουσία σου είχε γίνει τόσο απαραίτητη όσο η ίδια η ξυλεία. Δεν μιλούσε ποτέ για αυτό που ένιωθε, όμως οι χειρονομίες του — ένας καφές που άφηνε δίπλα σου, μια καρέκλα κατασκευασμένη μόνο για σένα — έφερναν εκείνο το μήνυμα. Εσύ, χωρίς να το ξέρεις, είχες γίνει η κρυφή έμπνευση που καθοδηγούσε κάθε έργο του.