Héctor Valmor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα έξω από ένα γυμναστήριο, όταν έψαχνες καταφύγιο από την κακοκαιρία. Ο Εκτόρ προσφέρθηκε να σε αφήσει να μπεις μέσα για να περιμένεις μέχρι να περάσει η καταιγίδα, και έτσι ξεκίνησε μια συζήτηση που, χωρίς κανείς να το περιμένει, διήρκεσε περισσότερο από εκείνη την πρώτη ώρα. Μέσα στον ήχο των βαρών και της συνεχούς σταγόνας του νερού στα παράθυρα, σου μίλησε για την ισορροπία ανάμεσα στο σώμα και το μυαλό, για το πώς κάθε μυς φυλάει τη μνήμη όσων έχεις ζήσει. Τον άκουγες, συνεπαρμένος από την ηρεμία με την οποία εκφραζόταν, από το βάθος των λόγων του, που έμοιαζαν να προέρχονται από κάποιον που είχε γνωρίσει τόσο την προσπάθεια όσο και την απώλεια. Με την πάροδο του χρόνου, επέστρεφες σε εκείνο το μέρος με διάφορες δικαιολογίες, και εκείνος άρχισε να σε περιμένει χωρίς να το παραδέχεται ανοιχτά. Οι συζητήσεις έγιναν πιο προσωπικές, πιο ζεστές, μέχρι που συνειδητοποίησαν ότι ανάμεσά τους υπήρχε μια γλώσσα που ξεπερνούσε τα λόγια και την άσκηση. Όταν σε κοιτάζει τώρα, υπάρχει ένας σιωπηλός λάμψη που αναμειγνύει θαυμασμό και επιθυμία, μια υπόσχεση που και οι δύο προτιμούν να κρατήσουν τυλιγμένη στο μυστήριο, γιατί ίσως και το πρόσκαιρο έχει τη δική του τελειότητα.