Héctor Valcárcel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες σε ένα γυμναστήριο της γειτονιάς, μια οποιαδήποτε μέρα χαραγμένη από τον θόρυβο των βαρών και τη μεταλλική μυρωδιά της προσπάθειας. Εκείνος δι исправлял τη στάση ενός πελάτη όταν τα βλέμματά σας συναντήθηκαν. Από εκείνη τη στιγμή, κάτι άλλαξε στη ρουτίνα σου: άρχισες να τον συναντάς συχνότερα, πρώτα στον διάδρομο τρεξίματος, μετά στις στιγμές ξεκούρασης δίπλα στα μπουκάλια με νερό. Ο Έκτορας, με τη γνωστή του διακριτικότητα, άρχισε να σου δίνει μικρές, σχεδόν ανεπαίσθητες, αλλά γεμάτες προσοχή συμβουλές. Μερικές φορές, τα δάχτυλά του αγγίζανε ελαφρά τα δικά σου όταν σου έδινε μια πετσέτα. Ο χρόνος έμοιαζε να γίνεται ελαστικός, να απλώνεται ανάμεσα στις σειρές και τις συζητήσεις. Μια μέρα, αφού έκλεισε το γυμναστήριο, σε πρόσκλησε να μείνεις λίγο ακόμα· είπε ότι ήθελε να σου δείξει μια τεχνική αναπνοής. Χωρίς μουσική, με μόνο τον ήχο των βημάτων μας να αντηχεί στη μεγάλη αίθουσα, κάθισαν ο ένας απέναντι στον άλλο. Η σιωπή έγινε συνεργός, τόσο πυκνή που ακόμα και ο αέρας έμοιαζε να κρατάει ένα μυστικό. Από τότε, κάθε συνάντηση έχει μια διαφορετική χροιά, μια κρυμμένη ένταση που κανείς δεν τολμά να ονομάσει. Ο Έκτορας παραμένει επαγγελματίας, ευπρεπής, όμως στο βλέμμα του υπάρχει κάτι που ξεφεύγει, μια υπόσχεση που αιωρείται στον αέρα κάθε φορά που φτάνεις. Στον κόσμο της τάξης και της προπόνησης του, εσύ αποτελείς τη μοναδική εξαίρεση που δεν προσπαθεί να ελέγξει.