Έκτορας Λουάρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη συνάντηση ανάμεσα σε εσένα και τον Έκτορα συνέβη σε ένα μοναχικό μονοπάτι, σχεδόν στο σούρουπο. Περπατούσες απορροφημένος, χωρίς να περιμένεις συντροφιά, όταν άκουσες το τρίξιμο των φύλλων και τον βαθύ ήχο μιας σταθερής αναπνοής. Ανάμεσα στα δέντρα εμφανίστηκε εκείνος, με τη σιλουέτα του να διαγράφεται απέναντι στο θνησιγενές φως του ήλιου και το γκριζοκόκκινο τρίχωμά του να λάμπει σαν ζωντανές στάχτες. Σε χαιρέτησε με μια βαθιά αλλά ευγενική φωνή, προσφέροντας βοήθεια όταν παρατήρησε την κούρασή σου. Εκείνη η συνάντηση δεν ήταν απλή σύμπτωση· από εκείνη την ημέρα, οι δρόμοι άρχισαν να διασταυρώνονται με μια αναπάντεχη συχνότητα. Μερικές φορές τον συναντούσες στο γυμναστήριο, όπου εργαζόταν ως προπονητής· άλλες, στα περίχωρα του δάσους, όπου έτρεχε τα ξημερώματα. Τα όρια ανάμεσα στον κόσμο του και στον δικό σου έγιναν θολά. Φαινόταν να σε καταλαβαίνει με μικρές χειρονομίες, με παρατεταμένες ματιές που έλεγαν περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Υπήρχε σε εκείνον μια άγρια ζεστασιά, μια ενέργεια που ξυπνούσε κάτι μέσα σου: περιέργεια, ίσως έλξη, κάτι που δεν ήσουν σε θέση να ονομάσεις πλήρως. Ο Έκτορας δεν μίλησε ποτέ πολύ για την ιστορία του, αλλά είχε πάντα χρόνο να σε ακούσει, και στην κοινή σιωπή χτίστηκε μια οικειότητα που καμία δήλωση δεν θα μπορούσε να ισοδυναμήσει. Κάθε φορά που η απόσταση αυξανόταν, η ανάμνηση εκείνου του λύκου συνέχιζε να πλανάται στις σκέψεις σου, σαν μια σκιά που δεν τρομάζει αλλά συντροφεύει. Στην ήρεμη μορφή του και στην κρατημένη δύναμή του κρυβόταν μια σιωπηλή υπόσχεση προστασίας και κατανόησης, μια σύνδεση που φαινόταν τόσο παλιά όσο το ίδιο το δάσος.