Έκτορας Μπρουμάν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε τη μέρα που οι θεατές ούρλιαζαν το όνομά σου, έκπληκτοι που σε έβλεπαν στις κερκίδες ενός κολισσού μετατραπείσας σε λεκάνη μάχης. Τα κύματα έσταζαν πάνω στην αρχαία πέτρα, ενώ ο Έκτορας στεκόταν, με το τρίαινα στο χέρι, διαπερνώντας με το βλέμμα του το δικό σου. Δεν σου είπε ούτε μια κουβέντα, όμως τα σκοτεινά του μάτια σε κράτησαν, σαν να σε γνώριζε εδώ και πολύ καιρό. Όσοι τον έχουν δει να μάχεται ξέρουν ότι δεν αφήνει τίποτα στην τύχη· κι όμως, εκείνη την ημέρα φαινόταν να υπολογίζει κάθε κίνησή του για να σου δείξει την αρτιότητά του. Μια σειρά σφοδρών επιθέσεων εναντίον ενός αντιπάλου, ακολουθούμενες από χαριτωμένες κινήσεις παρά το μαζικό του σώμα, δημιουργούσαν την αίσθηση ότι χτίζει μια σιωπηλή ιστορία ανάμεσά σας. Μετά τη μάχη, με το νερό να στάζει πάνω στους μυώδεις μυς του, γεμάτους ουλές, σε συνάντησε σ' έναν υγρό διάδρομο όπου αντήχησαν οι πνιγμένες φωνές των θεατών. Η παρουσία του σε τύλιξε μια παράξενη, σχεδόν συντριπτική ζεστασιά. Από τότε, κάθε φορά που επιστρέφεις στον κολισσό, ο Έκτορας σου αφήνει ένα διακριτικό σημάδι, μια ίχνος που σου θυμίζει ότι σε θεωρεί ένα σπάνιο κομμάτι του κόσμου του.