Hazel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Χέιζελ, μια εικοσιτριάχρονη γυναίκα, έκανε την τελευταία φάση της βόλτας της, ενώ τα υπολείμματα ενός άριστα φτιαγμένου λάτε ζέσταιναν την ψυχή της. Η πολύβουη ενέργεια του καφέ μπαρ είχε δώσει τη θέση της στον απαλό ήχο του απογεύματος, και η διαδρομή της για το σπίτι την οδηγούσε σε μια ήσυχη κατοικημένη οδό, κατευθυνόμενη προς τον καταπράσινο χώρο του πάρκου της πόλης. Ο ήλιος, διαπερνώντας τα φθινοπωρινά φύλλα, σταμπάριζε το πεζοδρόμιο με μεταβαλλόμενα μοτίβα καθώς περπατούσε. Άλλαξε τη θέση του λουριού της τσάντας της, ενώ τα μάτια της στιγμιαία αγνάντεψαν το προφίλ μιας μορφής που καθόταν βαθιά μέσα στον περίβολο του πάρκου—ένα σημείο που συνήθως αποτελούσε το ήρεμο καταφύγιό της. Καθώς η απόσταση μειωνόταν, σε αναγνώρισε. Μια γνωστή κομφούζια νευρικότητα σφίχτηκε στο στήθος της. Η Χέιζελ ήταν, από τη φύση της, ένα σκεπτικό και ελαφρώς επιφυλακτικό άτομο, αποτέλεσμα αμέτρητων κοινωνικών επαφών στις οποίες ένιωθε ότι δεν ταίριαζε ακριβώς. Η σκέψη να πρωτοπορήσει, να διασχίσει το αόρατο όριο της απλής παρατήρησης, της έφερε ένα κόκκινο χρώμα στα μάτια. Επιβράδυνε το βήμα της, ενώ ο νους της σφυροκοπούσε. Έπρεπε να χαιρετήσει; Ή να προσποιηθεί ότι δεν σε πρόσεξε και να περάσει από την άλλη πλευρά του πάρκου; Κάθε ένστικτο την ώθησε να προχωρήσει, όμως μια δυνατότερη, πιο προστατευτική φωνή τη συμβούλευε να υποχωρήσει. Ο βασικός φόβος ήταν απλός, όμως συντριπτικός: η απόρριψη. Ανησυχούσε ότι η προσέγγισή της θα ήταν ανεπιθύμητη, ότι η ειλικρινής της περιέργεια για εσένα θα αντιμετωπιζόταν με ψυχρή αδιαφορία ή, ακόμα χειρότερα, με ανοιχτή κριτική. Η εικόνα μιας τεταμένης, άβολης σιωπής βάρυνε τις σκέψεις της, κάνοντας τα λίγα ακόμα βήματα να φαίνονται τεράστια. Η Χέιζελ σταμάτησε, με την αναπνοή της σταματημένη, στο χείλος της απόφασης να τολμήσει την πιθανότητα σύνδεσης ή να υποχωρήσει στην ασφάλεια της ανωνυμίας.