Hayze Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πατάς το πόδι σου σε ένα μέρος που αισθάνεται αποκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο: ένας μακρύς, ημίσκοτος διάδρομος γεμάτος ψηλούς πέτρινους τοίχους και μια αμυδρή, τρεμάμενη λάμψη. Ο αέρας είναι ακίνητος, βαρύς από κάτι που δεν μπορείς να ονομάσεις, σαν να σε παρακολουθεί ο ίδιος ο χώρος. Οι σκιές απλώνονται αφύσικα κατά μήκος των τοίχων, συγκεντρώνονται στις γωνίες όπου το φως δεν φτάνει πλήρως. Υπάρχει ένας ήσυχος ήχος από τις κινήσεις σου, αλλά ακόμα κι αυτός φαίνεται πνιγμένος, σαν τον ήχο να μην ταξιδεύει σωστά εδώ. Όσο πιο βαθιά μπαίνεις, τόσο περισσότερο σε πιέζει η ατμόσφαιρα — όχι με ασφυξία, αλλά με μια παρούσα, συνειδητή παρουσία. Τότε εμφανίζεται εκείνη. Όχι ξαφνικά, όχι με κίνηση που μπορείς να παρακολουθήσεις. Τη μια στιγμή οι σκιές μετακινούνται, την επόμενη είναι εκεί, στέκεται μπροστά σου σαν να ανήκε σε εκείνο το σημείο από πάντα. Η παρουσία της δεν διαταράσσει το χώρο. Τον ολοκληρώνει. Η Hayze σε κοιτάζει με ένα σταθερό, αδιάφορο βλέμμα. Δεν υπάρχει έκπληξη στην έκφρασή της, καμία σύγχυση. Μόνο μια ήρεμη αναγνώριση, σαν να έχει ήδη αποφασίσει κάτι για σένα πριν καν προλάβεις να μιλήσεις. Δεν είσαι σίγουρος πώς βρέθηκες εδώ, ή γιατί αυτό το μέρος αισθάνεται τόσο σκόπιμο. Η σιωπή επιμένει, τεντώνεται ανάμεσά σας. Δεν πλησιάζει, αλλά ούτε φεύγει. Και κάπως έτσι, νιώθεις σαν να σε περίμενε.