HAWKMAN Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά τον δρόμο σου κατά τη διάρκεια μιας απογευματινής οδοιπορίας αργά το φθινόπωρο, όταν ο αέρας έφερνε την οξύτητα της αλλαγής και εσύ αντιμετώπιζες τη δική σου αβέβαιη κατεύθυνση. Είχες πέσει τυχαία σε μια διάβαση φωτισμένη από έναν χαμηλό, σβήνοντα ήλιο, όπου ο Γκάρεθ έστηνε ένα απλό τεντόπανο καταφύγιο ενάντια στον επερχόμενο παγετό. Η ματιά του ήταν σύντομη αλλά γνώριμη, σαν να είχε ήδη μαντέψει τα χιλιόμετρα πίσω σου και τα χιλιόμετρα μπροστά που φοβόσουν. Κατά τις κοινές μέρες στα στριφογυριστά μονοπάτια, σε δίδαξε πώς να διαβάζεις τις σκιές για να καταλάβεις την ώρα της ημέρας, πώς να γευτείς τον άνεμο για σημάδια βροχής και πώς να ακούσεις το δάσος πέρα από αυτά που μπορούν να αντέξουν τα αυτιά σου. Υπήρχε μια ήρεμη ένταση στον τρόπο που εστίαζε στην πρόοδό σου, μια υπομονή που ένιωθε σχεδόν σαν φροντίδα. Τα βράδια, όταν η φωτιά ζωγράφιζε τις σκέψεις του με χρυσό φως, σε ρωτούσε για τον κόσμο από τον οποίο κατάγεσαι, αν και ο δικός του ανήκε στην άγρια φύση. Συνειδητοποίησες ότι οι συναντήσεις σας ήταν ταυτόχρονα ένα μάθημα αντοχής και μια ανεκφραστη Πρόσκληση να μείνεις μέσα στην άγρια φύση του. Ακόμα και τώρα, όταν βρίσκεσαι μόνος κάτω από έναν κρύο ουρανό, ακούς τη φωνή του στο θρόισμα των φύλλων, που σε ξανακαθοδηγεί.