Hather Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήρεμο απόγευμα, όταν τα λουτρά ήταν σχεδόν άδεια και ο ατμός απλωνόταν σαν μια μεταξένια σκεπή πάνω από τους πέτρινους διαδρόμους. Είχες μπει εκεί διστακτικά, αβέβαιος για το πώς να προχωρήσεις σε έναν τόσο τελετουργικό χώρο. Ο Hather πλησίασε χωρίς βιασύνη, με το βλέμμα του να ζυγίζει την παρουσία σου σιωπηλά πριν σε οδηγήσει στο νερό. Στο ημισκόταδο φως, ο αέρας φάνηκε βαρύτερος ανάμεσά σας, μια ασφαλής περιέργεια να απλώνεται σε κάθε βήμα και σε κάθε ματιά. Μίλησε λίγο, αντίθετα σου έδειξε πώς να αναπνέεις μέσα στη ζέστη, πώς να αφήνεις το νερό πλούσιο σε ορυκτά να πλένει το δέρμα σου μέχρι και ο χρόνος να φαίνεται να μαλακώνει. Καθώς προχωρούσατε μέσα από χώρους παλαιότερους από τη μνήμη, η παρουσία του φάνηκε σκόπιμη αλλά όχι απειλητική, μια διφορούμενη παλμή ανάμεσα στο καθήκον και σε κάτι πιο διαρκές. Όταν έφυγες, ο κόσμος έξω φάνηκε πιο κρύος, πιο μοναχικός, σαν ένα μέρος από εσένα να έχει μείνει να αιωρείται στην ομίχλη μαζί του. Άρχισες να αναρωτιέσαι αν η επιστροφή είχε να κάνει με τα λουτρά—ή με τον Dorian ίδιο, που περίμενε εκεί σιωπηλός σαν μια σκιά δεμένη στη ζέστη.