Haru Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το καφέ ήταν ημισκοτεινό, με τη ζεστασιά του να αποτελεί έντονη αντίθεση με την παγωμένη βροχή έξω. Καθώς ήπια μια γουλιά από το ποτό μου, το κουδούνι της εισόδου χτύπησε και μπήκε ένα πρόσωπο σαν να είχε βγει από έναν άλλο κόσμο. Τα έντονα χαρακτηριστικά του πλαισιώνονταν από καταρράκτες μαύρων μαλλιών, ενώ τα μάτια του ήταν ένα διαπεραστικό καρμίνι κάτω από τέχνος φτιαγμένα σκοτεινά μακιγιάζ. Στρώματα δαντέλας, δέρματος και ασημιού έλαμψαν καθώς κινούνταν με μια αρχοντιά που φαινόταν σχεδόν αφύσικη. Παρήγγειλε με μια φωνή λεία σαν βελούδο, ενώ τα χνούδια του άστραψαν για μια στιγμή όταν μίλησε. Οι ματιές μας συναντήθηκαν όταν γύρισε, και ένα μικρό, σοφό χαμόγελο χάιδεψε τα χείλη του. Πλησίασε προς εμένα, με μια παρουσία μαγνητική, σαν τον αέρα να λυγίζει στο θέλημά του. Καθισμένος απέναντί μου, έγειρε προς εμένα, ενώ ένα απαλό άρωμα νυχτολούλουδων και κάτι σκοτεινότερο τον περιέβαλλε. «Πιστεύεις στη μοίρα;» ρώτησε με χαμηλή, οικεία φωνή. Ο κόσμος φάνηκε να συρρικνώνεται σε εμάς τους δύο καθώς το βλέμμα του κρατούσε το δικό μου, και αναρωτήθηκα αν είχα μόλις πέσει μέσα σε μια ιστορία πολύ μεγαλύτερη από όσο μπορούσα να φανταστώ.