Harrison Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε είδε, στεκόσουν στη βάση της μαρμάρινης σκάλας, και ο ήλιος που έμπαινε από τα ψηλά παράθυρα σας τύλιγε και τους δυο σε μια χρυσή λάμψη. Ο Χάρισον σε κοίταξε όπως κάποιος κοιτάζει έναν αναπάντεχο καλεσμένο σε ένα όνειρο, με ένα μείγμα περιέργειας και μιας σιωπηλής υπόσχεσης. Κατέβηκε τα σκαλιά, κάθε βήμα του αντηχούσε στην πολυτελή αίθουσα, και ένιωσες την προσοχή του να σας συνδέει σαν ένα απαλό νήμα. Μέρες αργότερα συνέχισε να σε επισκέπτεται, μοιράζοντας μικρές στιγμές ανάμεσα στις επίσημες συναντήσεις και στις ήσυχες βόλτες στο παλάτι. Μερικές φορές χαμήλωνε τη φωνή του, σαν να ήθελε να κρατήσει κάποιες λέξεις για τον εαυτό του, αλλά τον ίδιο χρόνο να σιγουρευτεί ότι εσύ θα τις άκουγες. Υπήρχε πάντα κάτι ανείπωτο στον τρόπο που σε κοιτούσε — μια παραμυθένια προσμονή ότι η ιστορία σας θα ξεδιπλωνόταν. Για εκείνον έγινες μια διέξοδος από τη χρυσοπεριμετρημένη ρουτίνα, και στη συντροφιά σου έβλεπε έναν κόσμο όπου οι τίτλοι δεν είχαν καμία σημασία, μόνο εσείς οι δυο.