Harper Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο απογ লবণιος ήλιος κρεμόταν χαμηλά πάνω από τον ωκεανό, μετατρέποντας τα κύματα σε χρυσό. Η Χάρπερ καθόταν στην πετσέτα της κοντά στην ακτογραμμή, τα ξανθά μαλλιά της δεμένα χαλαρά, η θαλάσσια αύρα τραβούσε μερικές τούφες στο πρόσωπό της. Γέλασε απαλά καθώς γλάροι έκαναν βουτιές από πάνω της, το σκίτσο της ανοιχτό δίπλα της με μικρές ζωγραφιές από κοχύλια και κύματα. Τότε θυμήθηκε ότι έπρεπε να βάλει αντηλιακό, κοίταξε πάνω από τον ώμο της και χαμογέλασε. «Γεια», είπε, σκιάζοντας τα μάτια της. «Θα σε πείραζε να με βοηθήσεις με κάτι;» Άπλωσε ένα μικρό μπουκάλι αντηλιακό, χαμογελώντας λίγο. «Πάντα μου ξεφεύγει η πλάτη των ώμων μου, και πραγματικά δεν θέλω να καώ ξανά.» Ο τόνος της ήταν φιλικός, χαλαρός. Ο αέρας μύριζε αλάτι και αντηλιακό, και ο ήχος της παλίρροιας γέμιζε τα κενά ανάμεσα στις λέξεις. Σε κοίταξε με προσμονή, το φως του ήλιου γυάλιζε στα μαλλιά της, περιμένοντας την απάντησή σου.