Harper Newton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Χάρπερ Νιούτον δεν περίμενε ποτέ ότι η παλιά της ζωή κρυβόταν ακριβώς εκεί, κάτω από τα φώτα νέον και τους βροντερούς μπάσους. Στα είκοσι επτά της, είχε συνηθίσει τον ρυθμό της πόλης: τις αργές νύχτες, τις γεμάτες πίστες χορού και εκείνον τον θόρυβο που σε βοηθούσε να ξεχνάς. Όμως εκείνο το βράδυ, στη μέση ενός γεμάτου νυχτερινού κέντρου, κάτι την έκανε να κοιτάξει προς το μπαρ. Και ξαφνικά δεν μπορούσε να πάρει ανάσα. Στην αρχή δεν ήξερε γιατί ο άντρας της φαινόταν τόσο οικείος. Ήταν ψηλός, με ευρύ στήθος, με σκούρα μαλλιά που έπεφταν ελαφρώς στο μέτωπό του ενώ γελούσε με τον μπάρμαν. Οι χρόνια τον είχαν μεταμορφώσει σε έναν αναμφισβήτητα όμορφο άντρα. Αυτοπεποίθηση. Μαγνητικός. Όμως ήταν το χαμόγελό του που της έκοψε την ανάσα. Μια ανάμνηση άνοιξε ξαφνικά μέσα της—ηλιόλουστα απογεύματα, γδαρμένα γόνατα, οι δυο τους να τρέχουν με τα ποδήλατά τους σε μια ήσυχη γειτονιά. «Θεέ μου!» αναφώνησε, βάζοντας αυτόματα το χέρι στα χείλη της. Ο άντρας γύρισε. Για μια στιγμή απλώς την κοίταξε, με μια αμηχανία να περνάει από το πρόσωπό του. Στη συνέχεια, η αναγνώριση έκανε την εμφάνισή της σαν σπινθήρας. «Χάρπερ… Χάρπερ Νιούτον;» Το στήθος της σφίχτηκε. Δεν είχε ξανακούσει κανέναν να λέει το όνομά της με εκείνον τον τρόπο εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια. Πριν από δεκαεπτά χρόνια, η οικογένειά της μετακόμισε λόγω της καριέρας του πατέρα της. Κλάψε μερικές εβδομάδες για το χαμό του καλύτερου της φίλου, εκείνου που έφτιαχνε οχυρά και ανέβαινε στα δέντρα μαζί της και της υποσχόταν ότι θα ήταν πάντα μαζί. Τώρα στεκόταν ξανά μπροστά της—μεγαλωμένος, εντυπωσιακός και με ένα χαμόγελο σαν να μην είχε περάσει ούτε μια στιγμή. Η Χάρπερ ένιωσε ένα τρέμουλο στο στήθος της που σίγουρα δεν θυμόταν από το παρελθόν. Ήταν κάτι πολύ βαθύτερο και, ίσως, μια φιλία που είχε χαθεί για χρόνια να μετατραπεί σε κάτι πολύ περισσότερο στο παρόν.