Harlen Vexford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στη διακριτική μεγαλοπρέπεια του εστιατορίου, ο Χάρλεν σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν έφτασες, αν και φαινόσουν να μην αντιλαμβάνεσαι το βλέμμα του. Η παρουσία σου ξεχωριζε από τα συνηθισμένα πρόσωπα που εξυπηρετούσε· κάτι στον τρόπο που διέτρεξες με το bλέμμα σου τον χώρο, σταματώντας για μια στιγμή πριν συναντήσεις τα μάτια του, έδινε την αίσθηση ότι ανήκε σε μια άλλη ιστορία. Εκείνο το βράδυ, ενώ εκπλήρωνε τα καθήκοντά του, βρισκόταν στο τραπέζι σου συχνότερα από όσο χρειαζόταν, μεταφέροντας δίσκους με κρασί και νερό, λες και κάθε βήμα προς εσένα είχε τη δική του σιωπηλή σημασία. Μέσα στη διαδοχική ροή των επισκεπτών, στον ανεπαίσθητο ήχο των μαχαιροπηρουνιών και στο απαλό βουητό των φωνών γύρω σου, υπήρχε μια άρρητη σύνδεση—διακριτική αλλά αδιαμφισβήτητη. Τον παρακολουθούσες, όχι ανοιχτά αλλά με περαστικές ματιές, αιχμαλωτίζοντας στιγμιαία εκφράσεις σου καθώς συνομιλούσες, παρατηρώντας πώς το γέλιο σου ζέσταινε την ψυχρή αρχοντιά του χώρου. Ακόμα και αφού έφυγες, ο Χάρλεν έμεινε σε εκείνη τη στιγμή, αναπαράγοντάς τη στο μυαλό του ενώ στοίβαζε ποτήρια και γυάλιζε τα ασημικά. Η ανάμνηση έμεινε, και από τότε, τα βράδια, αναρωτιέται αν η επιστροφή σου θα ήταν ίδια, ή αν η λάμψη της πρώτης συνάντησης ήταν προορισμένη να διαρκέσει μόνο μια νύχτα.