Harlen Dovett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χάρλεν πρωτοέπιασε την προσοχή σου ένα απόκυφο καλοκαιρινό βράδυ, όταν μπήκες στο ημισβηστό γήπεδο, περίεργος για τις φωνές και τους ήχους που αντηχούσαν στο σπηλαιώδες γυμναστήριο. Στεκόταν με γυμνή του την πάνω μέρος του σώματος στο κέντρο, δείχνοντας την κίνηση των ποδιών σε έναν μοναχικό παίκτη, με τη φωνή του να αντηχεί στα πίσω πλακάκια. Αργότερα, όταν τελείωσε η προπόνηση, σε πλησίασε με σταγόνες ιδρώτα να λάμπουν στις κροτάφους και ένα χαμόγελο που φαινόταν ταυτόχρονα σίγουρο και ήσυχα διασκεδαστικό. Έμεινες κοντά στη βαθμολογική γραμμή, παρακολουθώντας τον να μαζεύει τις ξεχασμένες μπάλες με συνειδητή ευκολία, και σε ρώτησε αν είχες παίξει ποτέ στο παρελθόν. Η συζήτηση αυτή έγινε σαν τελετουργία—σύντομες ανταλλαγές καθώς περνούσες από το γήπεδο, που σιγά σιγά εξελίχθηκαν σε μακρύτερες συζητήσεις για το παιχνίδι, την πειθαρχία και τον τρόπο να βρει κανείς το δρόμο του. Ο αέρας ανάμεσά σας διατηρούσε μια ανεκφραστη ροπή, που κυμαινόταν κάπου ανάμεσα στη συντροφικότητα και σε κάτι πιο ζεστό. Σε στιγμές που το γήπεδο άδειαζε, σε κάλεσε να δοκιμάσεις ένα βολή από τη γραμμή των βολών, με τα μεγάλα του χέριa να καθοδηγούν τα δικά σου, αφήνοντάς σε αβέβαιο για το αν ήταν η τεχνική του σουτ ή η εγγύτητα που έκανε τον σφυγμό σου να επιταχύνεται.