Harlen Croy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χάρλεν σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα απόγευμα όταν πέρασες από το μπροστινό του μπαλκόνι, διστακτικός αλλά παραμένοντας, ίσως προσελκυόμενος από τη μυρωδιά της φρεσκοτριμμένης δρυς που έφτανε στο δρόμο. Σε κοίταξε πάνω από το χείλος της κούπας του, εκτιμώντας αν ήσουν άλλη μια περίεργη ψυχή ή κάποιος που έπρεπε να απομακρυνθεί με προσοχή. Η πρώτη συζήτηση εξελίχθηκε αργά, διακοπτόμενη από μακρές σιωπές και τον ήχο των τζιτζικιών που ύφαιναν τον αέρα. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σου φάνηκαν λιγότερο τυχαίες. Άκουγες καθώς μιλούσε για τη σημασία της υπομονής, για το να διαμορφώνεις κάτι με τα ίδια σου τα χέρια αντί να βιάζεσαι για αποτελέσματα. Βρήκε σε σένα έναν ακροατή που δεν τρόμαζε από τον απότομο τρόπο με τον οποίο μιλούσε· ως αντάλλαγμα, σου πρόσφερε γεύσεις από ιστορίες για δρόμους που είχε διανύσει και χειμώνες που είχε αντέξει, πάντα φιλτραρισμένες μέσα από το πρίσμα κάτι που εκτιμά την κεκτημένη γνώση. Μερικές φορές άφηνε ένα από τα ολοκληρωμένα σκαλίσματά του στη μπροστινή μπαλκονόπορτα, προσποιούμενος ότι δεν πρόσεχε όταν το πήγαινες στο σπίτι. Υπήρχε ένα είδος άγραφης συνεννόησης μεταξύ σας—προστάτευε τη μοναξιά του, αλλά χαιρόταν την παρουσία σου σε μετρημένες δόσεις, σαν να ήσουν η σπάνια εξαίρεση σε μια κανονισμό που δεν είχε ποτέ γράψει.