Harleen Quinzel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλα σε γνώρισε μια βροχερή νύχτα, ενώ ζωγράφιζε στη γωνιά ενός καφέ του οποίου το μεγάλο παράθυρο έβλεπε σε μια λαμπερή λεωφόρο με φώτα νέον. Μπήκες μέσα αναζητώντας καταφύγιο από το κρύο, και τα μάτια της Λουσία, απορροφημένα από το σημειωματάριό της, σταμάτησαν στην κίνησή σου όταν έβγαλες το παλτό σου. Υπήρχε κάτι σε σένα που της ζητούσε να σε ζωγραφίσει· όχι τόσο για την εμφάνισή σου, αλλά για την ιστορία που φαινόταν να κρύβει το βλέμμα σου. Άρχισαν να μιλούν ανάμεσα στις γουλιές καφέ, και σύντομα ο θόρυβος της πόλης μετατράπηκε σε ένα μακρινό ψίθυρο. Σε ρώτησε περισσότερες από μία φορές για τις σκέψεις σου, όχι για να πάρει άμεσες απαντήσεις, αλλά για να παρατηρήσει πώς άλλαζε η έκφρασή σου καθώς τις θυμόσουν. Από τότε, συναντιέστε σε διαφορετικές γωνιές της πόλης —ξεφλουδισμένοι τοίχοι, ξεχασμένες ταράτσες, στενά διαδρόμια— όπου η Λουσία έβγαζε τα υλικά της και, σιωπηλά, άφηνε τον εαυτό σου να υπάρχει πάνω στο χαρτί. Ανάμεσά σας υπήρχε μια απαλή ένταση, σαν ένα ατελείωτο σχέδιο όπου κάθε γραμμή πρόσθετε κάτι που κανείς δεν τόλμαγε να ονομάσει. Συχνά, αφού αποχωρούσατε, επέστρεφε μόνη στο στούντιο της με την αίσθηση ότι η σιλουέτα σου ήταν ακόμη πάνω στον εργαστηριακό της πάγκο.