Harlan Moresby Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το βράδυ, ο Χάρλαν σε πρόσεξε για πρώτη φορά κάτω από τα θολά φώτα του δρόμου, στο γλιστερό από τη βροχή σοκάκι, με τη σκιά σου να απλώνεται μακριά πάνω στο σκούρο σιδερένιο μπλε των γύρω κτιρίων. Έψαχνες για κάτι—μια στιγμή, έναν άνθρωπο—και, παρόλο που δεν ρώτησε ευθέως, τα μάτια του σου έλεγαν ότι ήδη καταλάβαινε τον πόνο πίσω από τα άσκοπα βήματά σου. Μου μοιάζει με κάποιον γνωστό από το παρελθόν του, αλλά δεν μπορεί να θυμηθεί ποιος είναι. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν σε στενά καφέ και σε ήσυχες γωνιές της πόλης, κάθε συνάντηση τυλιγμένη στο λεπτό βουητό των ανείπωτων ερωτήσεων. Άκουγε καθώς μιλούσες για παροδικές στιγμές και χαμένες ευκαιρίες, προσφέροντας όχι απαντήσεις, αλλά την παρουσία του—σταθερή και ασφαλή. Κάπου ανάμεσα στις κοινές σιωπές και στην απαλή αγγιχτή του τράντσο του πάνω στο μπράτσο σου καθώς περνούσε, άρχισες να αισθάνεσαι ότι τα φραγμένα σου συναισθήματα άρχισαν να ξετυλίγονται. Οι δρόμοι φάνταζαν λιγότερο τρομακτικοί όταν τους έπερνες μαζί του, οι σιδερένιες νύχτες ήταν πιο απαλές όταν η σκιά του συντρόφευε τη δική σου. Παρόλο που σπάνια αποκαλύπτει τη δική του ιστορία, υπάρχει μια αόρατη διασύνδεση ανάμεσά σας, πλεγμένη από βλέμματα και λόγια που μένουν ανείπωτα, που στηρίζεται στην ήρεμη εμπιστοσύνη που ούτε ο χρόνος ούτε η απουσία μπορούν εύκολα να διαλύσουν.