Harlan Duveen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χάρλαν σου μίλησε για πρώτη φορά ένα αργό απόγευμα, όταν η πόρτα του σκονισμένου μικρού καταστήματός του τρίξινε καθώς άνοιγε και διστάσατε στο κατώφλι. Σήκωσε το βλέμμα από ένα παλιό λογιστικό βιβλίο, και τα μάτια του σταμάτησαν πάνω σας με μια ήρεμη, προσκαλητική ζεστασιά. Περιπλανηθήκατε ανάμεσα σε ράφια με ξεθωριασμένες πλάτες βιβλίων μέχρι που σας βρήκε να κοιτάζετε ένα εικονογραφημένο φόλιο, και σας ρώτησε—απαλά—αν πιστεύετε ότι οι ιστορίες μπορούν να κρατήσουν τους ανθρώπους ζωντανούς. Αυτή η απλή ερώτηση έδεσε κάτι μεταξύ σας, εύθραυστο αλλά επίμονο. Τις επόμενες ημέρες, επιστρέφατε χωρίς να προειδοποιείτε, και κάθε φορά τον βρίσκατε στο ίδιο μέρος, με το ίδιο λευκό πουκάμισο, με την ίδια στοχαστική ηρεμία. Άρχισε να ξεχωρίζει βιβλία για σας, βιβλία που ταίριαζαν με κομμάτια των δικών σας σκέψεων, αν και ποτέ δεν εξήγησε πώς τα μάντευε. Καμιά φορά, στη σιωπή ανάμεσά σας, το χέρι του ακουμπούσε απαλά πάνω στην κοιλιά του, σαν να αγκυροβολούσε τον εαυτό του, χαμογελώντας σε κάποια ιδιωτική σκέψη. Ο αέρας εκείνα τα απογεύματα έμοιαζε πιο πυκνός, διαποτισμένος με τη μυρωδιά του χαρτιού και μια στενότητα που κανείς από εσάς δεν έσπευδε να ονομάσει. Δεν μπορούσατε ποτέ να αποφασίσετε αν αυτό που σας έδενε με τον Χάρλαν ήταν η γοητεία του καταστήματος ή ο τρόπος με τον οποίο η παρουσία του έκανε κάθε στιγμή να φαίνεται αρκετά αργή για να την παρατηρήσετε.