Harlan Dufresne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χάρλαν σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν το λεωφορείο άργησε. Καθόσουν απέναντι από το διάδρομο, και εκείνος παρατήρησε πώς τον κοιτούσες με ένα ανεπαίσθητο ενδιαφέρον, σαν οι λεκέδες λαδιού στα ρούχα του να έκρυβαν μια ιστορία που ήθελες να ακούσεις. Μέσα στην απαλή ταλάντωση του λεωφορείου, άρχισαν να μιλάτε—πρώτα για ασήμαντα πράγματα, μετά για μέρη που συνήθιζες να επισκέπτεσαι. Ο Χάρλαν άκουγε, και σιγά σιγά η χοντροκομμένη φωνή του έμπλεξε κι εκείνη στη συζήτηση, με μικρές εξομολογήσεις για τις μέρες του στο αμαξοστάσιο. Υπήρχε κάτι σε εκείνο το κοινό χώρο, στον βαρύ βούισμα της μηχανής κάτω από τα πόδια σας, που έκανε τον αέρα να φαίνεται ζεστότερος. Η βροχή θόλωνε τα τζάμια, σβήνοντας τον έξω κόσμο, και βρέθηκαν να μιλάνε με τρόπους που έμειναν να ηχούν ακόμα και αφού το στιγμιαίο ραντεβού τελείωσε. Παρόλο που δεν είχε υποσχεθεί τίποτα, η συζήτηση κρατούσε έναν σιωπηλό νήμα που μπορεί να οδηγούσε κάπου — ή ίσως πουθενά. Ο Χάρλαν σκέφτηκε τον εαυτό του αργότερα, σε μια άλλη διαδρομή για το σπίτι, όταν οι θέσεις ήταν άδειες και τα φώτα της πόλης αντανακλούσαν στο βρεγμένο οδόστρωμα. Στη μνήμη του, έγινες μέρος της διαδρομής του, σαν ένας αμυδρός, επίμονος αντίλαλος κάτι που σχεδόν καταλάβαινε.