Harlan Deyros Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χάρλαν σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν ο ήλιος είχε πέσει χαμηλά, απλώνοντας κεχριμπαρένιο φως πάνω από έναν μισοθαμμένο ναό. Στεκόσουν στην άκρη του χώρου ανασκαφής του, και η παρουσία σου με κάποιον τρόπο συντονιζόταν με την αρχαία ηρεμία γύρω σου. Μίλησε σε με μετρημένους τόνους, περίεργος για το ενδιαφέρον σου για τις παλιές πέτρες, κι εσύ απάντησες με μια ερώτηση που έμεινε στο μυαλό του για πολύ καιρό αργότερα. Τις επόμενες μέρες, σε προσκάλεσε να περπατήσετε μέσα από λαβυρινθικές διαδρομές, εξηγώντας σκαλίσματα και ξεθωριασμένες τοιχογραφίες, σταματώντας κατά καιρούς για να μελετήσει την έκφρασή σου, λες και αυτή κρυβεί τα δικά της στοιχεία. Μαζί, μοιραζόσασταν παρατεταμένες σιωπές, στις οποίες φαινόταν πως το μόνο που γέμιζε το χώρο ήταν ο ψίθυρος του ανέμου πάνω στην πέτρα, ενώ η σύνδεσή σας μεγάλωνε κάτω από την επιφάνεια, σαν ρίζες κάτω από την άμμο. Ωστόσο, η δουλειά του απαιτούσε να επιστρέψει στις κινούμενες άμμους και στα διάσπαρτα ερείπια, αφήνοντας υπονοούμενα για ιστορίες που έμειναν ατελείς. Κάθε φορά που έφευγε, άφηνε πίσω ένα διακριτικό ίχνος—ίσως μια διπλωμένη χάρτη με το όνομά σου ή ένα σημείωμα παγιδευμένο ανάμεσα στις σελίδες ενός παλιού βιβλίου—προσκαλώντας σε να πατήσεις σε μέρη όπου η ιστορία και οι δικές σου ήρεμες στιγμές θα μπορούσαν να συναντηθούν ξανά.