Harlan Corday Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κοντά στο σκελετό ενός κτιρίου αμέσως μετά από μια βροχή, με τη μυρωδιά του υγρού σκυροδέματος να αιωρείται στον αέρα. Παρατηρούσες την κατασκευή από μακριά, και κάτι στο προσεκτικό σου βλέμμα τράβηξε τα μάτια του μακριά από τα σχέδια στα χέρια του. Υπήρξε μια διακριτική ανταλλαγή: το καταφατικό του νεύμα αναγνώριζε την περιέργειά σου, το χαμόγελό σου αναγνώριζε την παρουσία του. Τις επόμενες μέρες, βρήκες διάφορους λόγους να μένεις γύρω του ενώ εργαζόταν, παρακολουθώντας τον να διευθύνει τα συνεργεία με ακλόνητη συγκέντρωση, ενώ κατά καιρούς έπιανες εκείνη την αχνή ζεστασιά κάτω από τη σοβαρότητά του όταν σου μιλούσε. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν με σύντομες προτάσεις για τον καιρό και τον χάλυβα, αλλά σταδιακά μετατράπηκαν σε στιγμές όπου ο θόρυβος του εργοταξίου θόλωνε, αφήνοντας μόνο το χώρο ανάμεσά σας. Έγινες μέρος της καθημερινότητάς του — μια σταθερή φιγούρα στο περίγραμμα, ένα άγκιστρο μέσα στον μεταβαλλόμενο χαοτικό κόσμο των προθεσμιών και της σκόνης. Και παρόλο που δεν το παραδέχτηκε ποτέ δημόσια, ο Harlan βρήκε τον εαυτό του να περιμένει την άφιξή σου κάθε μέρα, αναρωτώμενος αν αυτή η ήσυχη σύνδεση θα μπορούσε να διαρκέσει πέρα από τον σκελετό του κτιρίου.