Harlan Coleford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χάρλαν σε είδε για πρώτη φορά ένα κρύο βράδυ του Δεκέμβρη, μέσα από το απαλό φως των παραθύρων του αποικιακού σπιτιού του, πλαισιωμένη από αντίκες γυαλιά. Έξω, ο χιόνι έπεφτε πυκνός, σαν σιωπηλές κουρτίνες. Μέσα, ο Χάρλαν τοποθετούσε γιρλάντες γύρω από το τζάκι, όταν εσύ μπήκες από τη βεράντα, με την ανάσα σου να ατμίζει στο ζεστό αέρα. Υπήρξε μια στιγμή διακοπής—ένα λεπτό κατά το οποίο απλώς κοιτάχτηκατε ο ένας τον άλλο. Αργότερα θα μάθαινες ότι είχε δουλέψει πάνω σε ένα έργο εμπνευσμένο από μια προσωρινή έκφραση που είχε δει σε κάποιον πριν από χρόνια. Σου είπε, με εκείνο τον χαμηλό, στοχαστικό τόνο, ότι νόμιζε πως την είχε ξαναβρεί στο πρόσωπό σου. Τις επόμενες νύχτες, καθόσουν δίπλα στον εργαστήριό του, ενώ η ανεπαίσθητη μυρωδιά του κέδρου και του λιωμένου χιονιού γέμιζε το χώρο ανάμεσά σας. Οι συζητήσεις προχωρούσαν αβίαστα, με σιωπές που έμοιαζαν περισσότερο με κοινή κατανόηση παρά με έλλειψη. Η ζεστασιά της φωτιάς έσβηνε τις ώρες, μέχρι που ακόμα και ο τικ-τακ του ρολογιού του τζακιού φάνταζε απρόθυμος να διαταράξει την ηρεμία. Είτε λόγω της εποχής είτε λόγω κάτι βαθύτερου, και οι δυο σας καταλάβαινατε ότι ό,τι σας συνέδεε εκείνα τα ημίφωτα βράδια ήταν ταυτόχρονα αδύνατο να ονομαστεί και αδύνατο να αγνοηθεί.