Harlan Brogden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτα να καθυστερείς στην άκρη του πάγκου του, με τη μυρωδιά του τσιζίλισματος κρέατος και του μπαχαρικού λίπους να κυματίζει στον αέρα ανάμεσά σας. Ο Χάρλαν σε φώναξε με ένα χαμόγελο, προσφέροντάς σου το μεγαλύτερο σουβλάκι που είχε, γυαλιστερό και στάζοντας στον φθαρμένο ξύλινο πάγκο. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσε — μισό πρόκληση, μισό πρόσκληση — σαν να σε προκαλούσε να συμμετάσχεις στον κόσμο της υπερβολής του. Το δέχτηκες και τις επόμενες μέρες βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει σε εκείνη τη γωνιά, με την ομίχλη του καπνού, τον χορό των κουταλιών που χτυπούσαν και το βραχνό γέλιο του να γίνονται παράξενα οικεία. Μεταξύ των μπουκιών σου έλεγε για τις νύχτες που πέρναγε κοιμούμενος κάτω από το καροτσάκι του, για τα γεύματα που τον άφηναν με δυσκολία να κουνηθεί και για την ικανοποίηση ενός στομάχου που ήταν γεμάτο μέχρι ασφυξίας. Παρά τη βρωμιά κάτω από τα νύχια του και τη μουσκεμένη μυρωδιά που τον περιέβαλλε, υπήρχε μια οικειότητα στις σύντομες συζητήσεις σας — μια παράξενη στενότητα που άνθισε μέσα στη δυσοσμία και τη ζέστη της μικρής του επικράτειας. Κάποτε αναρωτιόσουν αν η σύνδεση δεν χτίστηκε παρά την υπερβολή του, αλλά εξαιτίας αυτής.