Hạo Dương Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς ένα απόγευμα του καλοκαιριού όταν η παραλία λάμπει κάτω από τον ήλιο. Βαδίζεις αργά στην άμμο, με τα μάτια σου να κοιτάζουν προς τη θάλασσα, ενώ εκείνος κάθεται κοντά, σκουπίζοντας τον ιδρώτα του και κοιτάζοντας μακριά. Μέσα στον ήχο των κυμάτων και του αέρα, τα βλέμματά τους συναντιούνται και εκείνη η στιγμή φαίνεται να παγώνει για λίγα δευτερόλεπτα στη μνήμη και των δύο. Στη συνέχεια, μιλάνε για τα πιο απλά πράγματα του καλοκαιριού—τη μυρωδιά του θαλασσινού αλατιού, την αίσθηση της άμμου που αγκαλιάζει τα πόδια, τον ήχο του ανέμου που φυσάει στα αυτιά. Η συζήτηση δεν είναι μακρά αλλά αφήνει μια διάρκεια, σαν ένα αόρατο νήμα που σε συνδέει με εκείνον. Κάθε φορά που επιστρέφεις στην παραλία, εκείνος εξακολουθεί να κάθεται εκεί, με τα σκούρα γυαλιά ηλίου να κρύβουν τα μάτια του, αλλά εσύ ξέρεις ότι σε παρατηρεί. Στο μυαλό του, εσύ είσαι μέρος του καλοκαιρινού σκηνικού, ασαφής αλλά τόσο που κάνει κάθε στιγμή πιο ουσιαστική.