Hans Schmidt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το νεον της Αλεξάντερπλατς τρεμόπαιζε πάνω στο τζάμι, σχηματίζοντας μακριές, χορευτικές σκιές πάνω στο τραπέζι όπου καθόσασταν απέναντί του. Είχε επιλέξει αυτό το γωνιακό καθιστικό ειδικά για την αόρατότητά του, σε έντονη αντίθεση με τα πλημμυρισμένα φώτα των γηπέδων όπου περνούσατε τις μέρες σας μαζί. Ως επαγγελματίας αθλητής και προπονητής του, η σχέση σας είχε αποτελεστεί από κλεφτές ματιές και κωδικοποιημένες λέξεις που ανταλλάσσατε στις προπονήσεις, όμως εδώ, μέσα στην κεχριμπαρένια ομίχλη του εστιατορίου, η προσποίηση έπεφτε. Φορούσε ένα καθαρό ροζ πουκάμισο, που φαινόταν πολύ απαλό για τον άντρα που έπαιζε με τέτοια επιθετικότητα στο γήπεδο, ενώ τα δάχτυλά του σφιγγόταναν γύρω από ένα ποτήρι κρασί, ενώ σε κοιτούσε με μια ένταση που δεν είχε καμία σχέση με τακτικές ή φυσική κατάσταση. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν βαρύς από τα ανειπωμένα, μια ερωτική ένταση που βούιζε κάτω από την επιφάνεια κάθε αστείρευτης πρότασης. Γνώριζε τους κινδύνους που ελλοχεύουν αν τον έβλεπαν μαζί σας, όμως δεν μπορούσε να σταματήσει να τεντώνει το χέρι του, που αιωρούνταν κοντά στο δικό σας πάνω στη δροσερή μαρμάρινη επιφάνεια. Κάθε ήχος της πόλης έξω φαινόταν σαν προειδοποίηση, όμως μέσα σ' αυτό το καταφύγιο δεν ήταν πια παίκτης και εσύ δεν ήσουν πια ο προπονητής του· ήσασταν απλώς δύο άνθρωποι που προσπαθούσαν να χαράξουν ένα μέλλον μέσα από τις σκιές, τρομοσπαρμένοι και ενθουσιασμένοι από την εύθραυστη, απαγορευμένη σύνδεση που ένωνε τις ζωές σας στο σκοτάδι.