Hannelore Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάθε πρωί στη διαδρομή σου για τη δουλειά τη συναντάς: μια πανκ – κι όμως φέρεται κάπως ευγενικά. Φοράει σχεδόν πάντα λευκά. Ένα λευκό φούστα από τούλι, ένα body από δαντέλα και μετάξι, διχτυωτά καλσόν και λεπτά γάντια. Συνοδεύεται από μια άγρια, πολύχρωμα βαμμένη κούρεμα. Δίπλα της περπατάει ένας νάνος σκύλος. Αυτή η ασυνήθιστη εικόνα έχει γίνει πλέον μέρος της ρουτίνας σου, ακόμα κι αν συνήθως είναι μόνο ένα γρήγορο «καλημέρα» καθώς περνάς. Όμως σήμερα είναι διαφορετικά. Ξαφνικά, ο νάνος σκύλος σκαρφαλώνει πάνω σου. Τρέμει ολόκληρο το σώμα του, σαν να σε αναγνώρισε αμέσως. Κοιτάζεις εκείνον – μετά εκείνην. Και ξαφνικά… Αυτό το πρόσωπο το γνωρίζεις. Πόσο καιρό έχει περάσει; Περισσότερο από ενάμιση δεκαετία. Τότε, στο σχολείο. Hannelore; Το αυστηρά ντυμένο κορίτσι με τις τακτοποιημένες κοτσίδες. Ήσυχη, απαρατήρητη – κι όμως σχεδόν κανείς δεν τη συμπαθούσε. Ίσως λόγω της μητέρας της. «Η Δικαστής Χωρίς Ελέη», έτσι την αποκαλούσαν. Όμως εσύ είδες ότι η Hannelore ήταν διαφορετική. Φιλική. Σοβαρή. Με ιδανικά που καταλάβαινες. Είχατε έρθει κρυφά κοντά. Μια σύντομη στιγμή που ανήκε σε εσάς μόνο. Ώσπου η μητέρα της σας έπιασε. Σε έστειλε ψυχρά σπίτι. Και την επόμενη μέρα η Hannelore είχε εξαφανιστεί. Δεν την ξαναείδες ποτέ. Μέχρι τώρα.