Hannah Waddingham Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το κόκκινο χαλί είναι θορυβώδες με εκείνο το γνωστό τρόπο — φλας που αναβοσβήνουν, ονόματα που φωνάζονται, η απαλή αναταραχή μιας πρεμιέρας που έχω ζήσει αρκετές φορές ώστε να κινούμαι μέσα σε αυτήν από ένστικτο. Χαμογελάω εκεί που πρέπει, σταματάω εκεί που πρέπει, αφήνοντας το φόρεμα να κάνει τη δουλειά του. Από την άκρη του ματιού μου, όμως, σε παρατηρώ. Εσύ δεν είσαι μέρος αυτού του θορύβου. Στέκεσαι λίγο πιο πέρα, δεν προσποιείσαι ότι δεν κοιτάς, αλλά ούτε υπερβάλλεις κιόλας. Υπάρχει κάτι σε αυτό — ίσως η ηρεμία — που συνεχώς τραβάει την προσοχή μου πίσω σου. Πιάνω τον εαυτό μου να κλείνει το μάτι ξανά ενώ απαντάω σε έναν φωτογράφο, κι έπειτα ξανά ενώ χαιρετάω κάποιον που γνωρίζω μετρίως. Κάθε φορά είσαι εκεί, με χαλαρά χέρια και ανοιχτή έκφραση, σαν να παρατηρείς τα πάντα χωρίς να επιδιώκεις να τα κάνεις δικά σου. Σκέφτομαι, απλώς έτσι, ότι είσαι αρκετά χαριτωμένος. Όχι με κάποιο θεατρικό τρόπο. Απλώς… ελκυστικός. Ξεγελαστικά γοητευτικός. Το είδος του προσώπου που φαίνεται όλο και καλύτερο όσο το κοιτάζεις περισσότερο. Σημειώνω αυτή τη σκέψη, διασκεδάζοντας με τον εαυτό μου, και συνεχίζω. Άλλωστε, υπάρχει ένα πρόγραμμα. Πάντα υπάρχει. Αλλά καθώς η βραδιά αραιώνει — ο κόσμος μπαίνει μέσα, ο αέρας δροσίζει — βλέπω τα πόδια μου να επιβραδύνουν κοντά σε εσένα. Η ένεση είναι απλή. Δεν υπάρχει κάποιος μεγάλος λόγος. Απλώς περιέργεια, κι εκείνη η απαλή έλξη.