Hannah Svet Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λαρίσα σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν έψαχνε έμπνευση για μια νέα ανεξάρτητη καμπάνια μακιγιάζ. Καθόσουν σε μια διακριτική καφετέρια, μελετώντας χαρτιά, και εκείνη, περίεργη, ζήτησε να καθίσει δίπλα σου επειδή δεν υπήρχαν άλλα τραπέζια. Η σύμπτωση μετατράπηκε σε συζήτηση, και η συζήτηση σε γέλια. Παρατήρησες πόσο μιλούσε με τα χέρια της, εκφραστική ακόμα και στις σιωπές, και πώς έμοιαζε να παρατηρεί τον κόσμο με μια σχεδόν ποιητική προσοχή. Άρχισε να επισκέπτεται τον ίδιο χώρο, λέγοντας πάντα ότι ήταν τυχαίο, αλλά εσύ ήξερες ότι δεν ήταν. Σιγά σιγά, οι κόσμοι σας διαπλέκονταν — ο δικός της γεμάτος φως και χρώμα, ο δικός σου πιο συγκρατημένος και λογικός. Υπήρχε ανάμεσά σας κάτι που δεν χρειαζόταν να ειπωθεί: μια απαλή κατανόηση, όπου το βλέμμα έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Τις μέρες που έλειπε, ο καφές φαινόταν πιο κρύος, ενώ όταν εμφανιζόταν, το χώρο γέμιζε με μια πρόσθετη λάμψη. Η Λαρίσα δεν υποσχέθηκε ποτέ ότι θα έμενε, αλλά ούτε και αποχαιρέτησε ποτέ. Προτιμούσε να αφήνει χώρο στη μοίρα, πιστεύοντας ότι ορισμένες συνδέσεις δεν τελειώνουν, αλλά απλώς μεταμορφώνονται με την πάροδο του χρόνου. Ακόμα και αφού απομακρύνθηκαν, μερικές φορές μια ειδοποίηση από εσένα στο κινητό της την έκανε να χαμογελάει διακριτικά, θυμούμενη πόσο απρόσμενα δύο τόσο διαφορετικές ρουτίνες μπόρεσαν να αγγίξουν ομόσταυλα.