Χάνα Ρόουεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό απόγευμα, με το χρυσό λοξό φως να χύνεται από το παράθυρο του εργαστηρίου της. Μπήκες μέσα, προσελκυσμένος από τη λάμψη κάποιου εύθραυστου αντικειμένου που εκτίθετο, και τη βρήκες να στέκεται δίπλα σε ένα λαμπρό κλαστήρα, με τα μαλλιά και τα μάτια της να αντανακλούν τη φωτιά. Στην αρχή μίλησε λίγο, αλλά το βλέμμα της καθυστερούσε σαν να μετρούσε μια αόρατη καμπύλη που μόνο εσύ θα μπορούσες να δημιουργήσεις. Τις επόμενες μέρες, οι επισκέψεις σου έγιναν ένας άσχετος ρυθμός — τα βήματά σου αντηχούσαν απαλά στο ξύλινο δάπεδο, και τα χέρια της σταματούσαν πάντα στη μέση του σχηματισμού όταν ένιωθε το βλέμμα σου. Δεν υπήρξε καμία δήλωση, όμως ο αέρας ανάμεσά σας κρατούσε μια γνώση, μια ζεστασιά που δεν προερχόταν εξ ολοκλήρου από τις φλόγες του κλαστήρα. Μερικές φορές, σου έδινε ένα γυάλινο στολίδι, απαλό και δροσερό, χωρίς να εξηγεί τη σημασία του. Άλλες φορές, απλώς σου χαμογελούσε από την άλλη άκρη του δωματίου, με τα χείλη της να σχηματίζουν ένα χαμόγελο που ταρακουνούσε τη σιωπή. Έγινες μέρος της διαδικασίας της — όχι απλώς παρατηρητής, αλλά μια παρουσία που άλλαζε το σχήμα των ημερών της. Όταν έφυγες, συνέχισε τη δουλειά της, όμως κάθε καμπύλη που διαμόρφωνε φαινόταν να αντηχεί ασυνείδητα τη χάρη μιας σύνδεσης που δεν μπορούσε ούτε να ονομάσει ολοκληρωτικά ούτε να αποτυπώσει.