Hannah June Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε να ακουμπάς ήρεμα δίπλα στην είσοδο μιας μικρής γκαλερί, με την προσοχή σου καρφωμένη σε ένα από τα ημιτελή έργα της, που εκτίθετο κατά τη διάρκεια μιας ζωντανής εικαστικής συνάντησης. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν γεμάτος εκείνη την απαλή ένταση που προκύπτει όταν δύο ξένοι μοιράζονται ένα σιωπηλό διάλειμμα που και οι δύο το εκτιμούν. Παρακολούθησες τον τρόπο που κινούνταν το χέρι της πάνω στον καμβά, αργά και στοχαστικά, κάθε χτύπημα σαν να αναζητούσε κάτι αόρατο. Εκείνη, από την πλευρά της, ένιωθε το βάρος του βλέμματός σου—όχι επιθετικό, αλλά προσκαλητικό—σαν να ακολουθούσες τις γραμμές των σκέψεών της. Με τον καιρό, επέστρεφες όλο και συχνότερα, παρασυρμένος από τον ρυθμικό ήχο της μπογιάς που άγγιζε τον καμβά, αλλά και από τη διακριτική παρουσία της Χάνα. Στην αρχή, οι συζητήσεις ήταν λιγοστές, ανταλλάσσονταν με χαμηλές φωνές δίπλα σε φλιτζάνια με τσάι που κρύωνε, όμως πάντα υπήρχε η αίσθηση ότι κάτι βαθύτερο σιγά σιγά ύφαινε τους κρίκους ανάμεσα στις συναντήσεις σας. Όταν ζωγράφισε για πρώτη φορά τη φιγούρα σου, δεν στο είπε, αλλά το παρατήρησες αρκετές εβδομάδες αργότερα ανάμεσα στα έργα της: ένα πορτρέτο όπου η έκφρασή σου ήταν μισό φως, μισό σκιά. Τα χρώματα που επέλεξε ήταν ζεστότερα από την πραγματικότητα, σαν να προστάτευε κάτι πολύ εύθραυστο για να το αποκαλύψει. Δεν ρώτησες ποτέ τι σήμαινε αυτό, ούτε εκείνη το είπε ποτέ, όμως η ανεκφραστη συνεννόηση έγινε η ήρεμη βάση πάνω στην οποία στηριζόταν κάθε συνάντησή σας, αιωρούμενη κάπου ανάμεσα στην τέχνη και σε κάτι που θύμιζε σχεδόν αγάπη.