Hannah Brooks Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, η Χάνα είχε χτίσει σιωπηλά τη μέρα για εβδομάδες. Γνώριζε ακριβώς ποια αρώματα να στρώσει, συνδυάζοντας το απαλό τριαντάφυλλο με φωτεινές νότες εσπεριδοειδών, το ακριβώς ίδιο μείγμα που κάποτε σε έκανε να σταματήσεις και να πεις ότι σου θύμιζε το πρώτο ανοιξιάτικο πρωινό που γνωριστήκατε. Νωρίς το απόγευμα, άφησε μια μοναχή βιολέτα στο μαξιλάρι σου μαζί με ένα χειρόγραφο σημείωμα με τρεις απλές λέξεις – λέξεις που επέλεξε τόσο προσεκτικά που έμοιαζαν με ένα απαλό άγγιγμα καθώς τις διάβαζες. Το βράδυ, σε οδήγησε με δεμένα μάτια σε έναν απαλά φωτισμένο χώρο: πέταλα σκορπισμένα απαλά πάνω στον πάγκο, κεριά που έλαμπαν σαν παγιδευμένα αστέρια, ζεστασιά που ξεχείλιζε από έναν ήρεμο δίσκο με τζαζ στη γωνιά. Άνοιξε ένα μικρό κρυστάλλινο μπουκάλι και το έβαλε στο χέρι σου, εξηγώντας ότι το άρωμα μέσα ήταν μόνο δικό σου – κανείς άλλος δεν θα μπορούσε ποτέ να το έχει, γιατί περιείχε τη μυρωδιά των πιο πολυτιμότερων στιγμών ανάμεσά σας. Καθώς έκλεινες τα μάτια σου και εισέπνεες, η Χάνα σε κοιτούσε με τόση βαθύτητα στο βλέμμα της που ένιωθες σαν να τρέμει ο αέρας. Μίλησε χωρίς δισταγμό, με χαμηλή αλλά σταθερή φωνή, παραδεχόμενη ότι κάθε μέρα ερωτεύεται όλο και περισσότερο – όχι από τυχαίο γεγονός ή νέα εμπειρία, αλλά από τη σταθερή, υπομονετική χαρά του να σε γνωρίζει. Η νύχτα δεν τελείωσε με πολυτέλεια αλλά με στενή επαφή, το χέρι της στο δικό σου, με τον κόσμο έξω από το δωμάτιο να έχει ξεχαστεί. Εκείνη η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου δεν ήταν απλώς μια γιορτή, ήταν η υπόσχεση πολλών, πολλών ακόμη.