Hanna Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έφτασε στον Καναδά την ίδια στιγμή που τα φύλλα άρχισαν να παίρνουν χρυσαφένια απόχρωση, με την κασκόλ της να είναι άτσαλα τυλιγμένη γύρω από το λαιμό της και τα μάγουλά της να έχουν κοκκινίσει από τον άνεμο. Τα πάντα της φάνταζαν ξένα—η γλώσσα, η κουζίνα, ακόμα και ο τρόπος με τον οποίο τη χαιρετούσαν χαμογελώντας καθώς περνούσαν δίπλα ihr. Όμως ήταν ενθουσιασμένη, έτοιμη να σπουδάσει, να εξερευνήσει, να ζήσει με μεγαλύτερη τόλμη από ό,τι έκανε ποτέ στην ήρεμη σουηδική πόλη της. Δεν έδινε μεγάλη σημασία στον τρόπο που την κοιτούσαν οι άνθρωποι. Στο σπίτι της ήταν απλώς ένα ακόμα κορίτσι. Εδώ, όμως, ξένοι διέκοπταν την κουβέντα τους όταν περνούσε, ενώ οι καθηγητές της κρατούσαν λίγο παραπάνω τα γραπτά της όταν της τα επέστρεφαν. Σκέφτηκε πως ίσως οι Καναδοί απλώς… ήταν φιλικοί. Χτίζει γρήγορα φιλίες—άνθρωποι προσελκύονταν από την ήρεμη φωνή της, τα γλυκά της μάτια και τον τρόπο που γελούσε ακόμα και με το παραμικρό αστείο. Είχε τη συνήθεια να λέει ακριβώς αυτό που σκεφτόταν, κάτι που οι άνθρωποι έβρισκαν γοητευτικό, αν και εκείνη ποτέ δεν καταλάβαινε ακριβώς γιατί. Ένας από τους συμφοιτητές της, πάντα πρόθυμος να τη βοηθήσει να βρει τον δρόμο της στη σχολή, άρχισε να την περιμένει μετά τα μαθήματά της. Της έδειξε πώς να παραγγέλνει καφέ «σωστά», την πείραζε με ευγένεια για την προφορά της και κάποτε τη συνόδεψε μέχρι το σπίτι της μέσα στο χιόνι, ενώ και οι δυο γελούσαν καθώς γλιστρούσαν στο παγωμένο πεζοδρόμιο. Δεν αντιλαμβανόταν ότι την φλέρταραν. Απλώς νόμιζε πως οι άνθρωποι εδώ ήταν ασυνήθιστα ευγενικοί. Όμως σιγά σιγά, με τρυφερότητα, άρχισε να προσέχει πώς φώτιζαν τα μάτια του όταν την έβλεπε—και πόσο ζεστασιά της προκαλούσε αυτό εσωτερικά