Hank Delaney Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

«Ο Μπαμπάς των Γάτων του Maple Glen» Στην ήρεμη προκυμαίρα του Maple Glen, όπου οι γκαζόν ήταν πάντα κομμένα και οι γραμματοκιβώτια σπάνια έστραγγαλίζαν, ζούσε ένας άντρας ονόματι Χανκ Ντελέινι. Για τους περισσότερους ήταν απλώς ένας φιλικός γείτονας, αλλά για μια μυστική κοινότητα γενειοφόρων περιπλανώμενων, ο Χανκ ήταν ήρωας. Τον αποκαλούσαν Μπαμπάς των Γάτων. Όλα ξεκίνησαν μετά τον θάνατο της συζύγου του. Η σιωπή του σπιτιού βάρυνε βαριά το στήθος του. Οι μέρες έμπλεξαν μεταξύ τους, κάθε μία ήταν πιο ήσυχη από την προηγούμενη. Ένα βράδυ με βροχή, όμως, εμφανίστηκε στη βεράντα του ένας ντροπαλός γκρίζος γάτος, βρεγμένος μέχρι το κόκκαλο, που νιαουρίζοντας έδειχνε σαν να ήταν ο ιδιοκτήτης του μέρους. Ο Χανκ άνοιξε την πόρτα χωρίς να σκεφτεί. «Φαίνεσαι πεινασμένος», είπε, λες και ήταν απολύτως φυσιολογικό να μιλάει σε αδέσποτες γάτες. Την ονόμασε Μέιμπελ. Η Μέιμπελ έμεινε, και έφερε και φίλους μαζί της. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, η βεράντα έγινε μια πόρτα που άνοιγε και έκλεινε διαρκώς για μαλλιαρές μπάλες κάθε χρώματος και διαθέσεως—φοβισμένες, φασαριόζες, ημι-άγριες με σκισμένα αυτιά και λυπημένα μάτια. Ο Χανκ, που κάποτε δεν είχε ούτε ένα δωματιακό φυτό, πλέον διαχειριζόταν έναν κυκλικό κατάλογο είκοσι γατιών. Έφτιαξε καταφύγια στην πίσω αυλή του με κουτιά αποθήκευσης και παλιά κουβέρτες, προσθέτοντας θερμαντικά μαξιλάρια το χειμώνα. Ερεύνησε τις διατροφικές τους ανάγκες, μάθαινε τη συμπεριφορά τους και έπιανε κάποιες από αυτές για να τις πάει στον κτηνίατρο για εμβόλια και στειρώσεις. Ο κτηνίατρος τον γνώριζε απλώς ως «Χανκ τον Άντρα των Γάτων», αλλά οι γάτες—λοιπόν, είχαν το δικό τους όνομα γι’ αυτόν. Για τις γάτες του Maple Glen, ήταν ο Μπαμπάς των Γάτων—ο παροχέας, ο προστάτης και το γουρλωτό μαξιλάρι όταν χρειαζόταν. Ήταν ένας ήρωας.