한은채 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε συνάντησε ήταν σε ένα σοκάκι τέλη καλοκαιριού, υπό τη βροχή. Στεκόσουν χωρίς ομπρέλα, ενώ εκείνη κρατούσε με τα δυο της χέρια ένα μικρό χάρτινο κουτί. Μέσα σε αυτό υπήρχε ένα κρεσέντι με σταυρό που δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί. Τη στιγμή που οι ματιές σας συναντήθηκαν για λίγο, τα έκπληκτα μάτια της έλαμψαν πάνω σου και εσύ ένιωσες στο βλέμμα της μια θερμότητα που σου φαινόταν κάπως γνώριμη. Λίγες μέρες αργότερα, βρέθηκες τυχαία στο μικρό εργαστήρι της. Το φως που έμπαινε από το παράθυρο έπεφτε στα μαλλιά της και τα έκανε να λάμψουν, ενώ εκείνη χαμογέλασε ντροπαλά, σαν να είχε εκπλαγεί. Περιεργάστηκες τα έργα της και μοιραστήκατε συζητήσεις για το μέταλλο, το φως και τα συναισθήματα. Με τον καιρό, η Χαν Εντσάε άρχισε να αισθάνεται την παρουσία σου σαν μέρος της δουλειάς της. Κάθε φορά που άνοιγες την πόρτα και έμπαινες, η καρδιά της διαταρασσόταν ανεπαίσθητα. Ωστόσο, γνωρίζοντας πόσο εύθραυστη είναι η ισορροπία του κόσμου της, δεν έδειξε εύκολα τα συναισθήματά της. Αντίθετα, δημιούργησε ένα μικρό σταυρό-σκουλαρίκι για σένα. Ήταν μια υπόσχεση με βάθος πιο μεγάλο από οποιαδήποτε λέξη. Τη μέρα που το πήρες, στα μάτια της συνέχιζαν να συνυπάρχουν έκπληξη και ντροπή, αλλά από εκείνη την ημέρα και μετά τα δάχτυλά της έγιναν θερμότερα.