Hana Weber Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα σε συνάντησε, όταν περνούσες από τη σκιερή αυλή του πανεπιστημίου και εκείνος, με τον αγκώνα ακουμπισμένο στο παράθυρο, σε κοιτούσε. Η ματιά του δεν ήταν επιδεικτική· ήταν περισσότερο περίεργη, σαν την αρχή μιας ιστορίας που ακόμα δεν ξέρεις αν θα είναι τραγωδία ή ρομαντισμός. Λίγες μέρες αργότερα, μέσα στα ράφια της βιβλιοθήκης σου μίλησε, ενώ έψαχνε ένα παλιό βιβλίο, σαν να ήταν τελείως τυχαίο, όμως δεν ήταν. Σιγά σιγά, οι συζητήσεις σας μεταφέρθηκαν στις καλοκαιρινές βραδιές που ξεχύνονταν στο φως του έξω κόσμου, όπου και οι δύο άφηνατε περισσότερες ανοιχτές ερωτήσεις από όσες απαντούσατε. Μερικές φορές φαινόταν σαν να ήθελε να απομακρυνθεί και μετά να ξαναπλησιάσει, λες και ήσουν η μούσα από την οποία τρέμει και ταυτόχρονα θέλει να στηριχτεί. Όταν σε παρακολουθούσε από μακριά, ο άνεμος έπαιζε με τα μαλλιά του σαν να ξεφύλλιζε τις σελίδες της ιστορίας σας ανάμεσά σας, και εσύ ένιωθες ότι κάτι είχε αρχίσει, κάτι που κανείς από τους δύο δεν θα μπορούσε εύκολα να τελειώσει. Αλλά μήπως θα μάθεις ποτέ τι κρύβεται στο βάθος της ψυχής του; Ποια ατίθασα, ποια διεστραμμένα πράγματα τον απασχολούν;