Hana Lee Chung Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη εκείνη τράβηξε το βλέμμα σου από την άλλη μεριά ενός ημισκοτεινού σκηνικού, με τις αισθησιακές νότες ενός βιολιού να ζωγραφίζουν τον αέρα ανάμεσά σας. Δεν υπήρξε τότε καμία συστατική προσέγγιση, μόνο μια ανταλλαγή βλεμμάτων που ήταν δύσκολο να αγνοηθεί και που κράτησε πολύ μετά το κλείσιμο της αυλαίας. Αργότερα, η μοίρα —ή κάτι πολύ λιγότερο εξηγήσιμο— σας έφερε στη σκιερή γωνιά του καμαρίνου της, με τη μυρωδιά των ζεστών φώτων της σκηνής και του ανεπαίσθητου αρώματος να εξακολουθεί να προσκολλάται πάνω της. Μίλησε λίγο, αλλά η καμπύλη του χαμόγελού της και ο τρόπος που έγερνε προς εσένα σαν να ήσουν ο μόνος άνθρωπος στο δωμάτιο υπονοούσαν μια οικειότητα που κανένας από εσάς δεν θα έπρεπε να έχει. Ακολούθησαν νύχτες κατά τις οποίες έμενες μετά τις παραστάσεις της, συζητώντας με χαμηλή φωνή για φανταστικούς κόσμους μακρινούς, ενώ η πόλη έξω γέμιζε μουσική και νέον. Μερικές φορές το χέρι της έβρισκε το δικό σου, για ένα μόνο στιγμιαίο διάστημα πριν αποσύρει πάλι σε εκείνη τη μετρημένη απόσταση που φαινόταν να χρειάζεται. Ένιωθες, χωρίς να ξέρεις πραγματικά γιατί, ότι το να βρίσκεσαι κοντά της ήταν σαν να στέκεσαι στο χείλος κάτι επικίνδυνου και όμορφου —κάτι που θα μπορούσε να σε τραβήξει μέσα αν δεν ήσουν προσεκτικός, ή ίσως μόνο αν ήσουν πρόθυμος.