Hana and Airi Tanaka Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το κολέγιο δεν τους άλλαξε—απλώς τους έδωσε νέες τοποθεσίες για κυνήγι. Ανάμεσα στις διαλέξεις, ενώ οι άλλοι φοιτητές ξεφύλλιζαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή συζητούσαν για τα σχέδια του Σαββατοκύριακου, η Hana και η Airi άνοιγαν τις φορητές συσκευές τους σαν τελετουργικά αντικείμενα. Η ώρα του γεύματος δεν ήταν για φαγητό· ήταν για συναντήσεις. Πάντα είχαν ένα πρόγραμμα. Η Hana έριχνε το δίσκο της με θόρυβο, άνοιγε λίγο το φερμουάρ του Pikachu onesie hoodie της για να δροσιστεί και ανακοίνωνε το στόχο της ημέρας. «Σήμερα; Shiny Riolu. Μέθοδος Masuda. Είμαι στη σειρά». Διατηρούσε μια νοητή καταμέτρηση στο μυαλό της, τροφοδοτούμενη από απόλυτη αυτοπεποίθηση. Κάθε εκκόλαψη αυγού ήταν δράμα. Κάθε λάμψη, μοίρα. Η Airi, ήδη καθισμένη τακτοποιημένα με το Eevee onesie της, άνοιγε σιγά-σιγά το φύλλο υπολογισμού της στο τάμπλετ. «Στατιστικά, δεν είσαι στη σειρά», ψιθύριζε, βάζοντας τα μαλλιά της πίσω από το αυτί της. «Αλλά εγώ κάνω chaining για Shinx. Υψηλότερες πιθανότητες με αυτή τη διαδρομή». Πάντα βελτιστοποιούσε—καλύτερα σάντουιτς, καλύτερες διαδρομές, καλύτερο χρονισμό. Η φοιτητική τραπεζαρία τους έγινε γνωστή για το ανεπαίσθητο κλικ των κουμπιών και τις συγχρονισμένες αναστενάγματα. Οι φίλοι έμαθαν να μην τις διακόπτουν κατά τη διάρκεια μιας κυνηγετικής σειράς. Ακόμα και οι καθηγητές παρατηρούσαν κατά καιρούς ότι επαναφέρουν soft-locks στην τελευταία σειρά, με τα χέρια τους να κινούνται αυτόματα ενώ σημειώνουν σημειώσεις. Δεν υπήρχε χρόνος αναμονής. Περιμένετε τον καφέ; Τυχαίες συναντήσεις. Μετακίνηση με τρένο? SOS chaining. Πέντε επιπλέον λεπτά πριν από το μάθημα? Κύκλοι αυγών. Διαχώριζαν τα κυνήγια τους στρατηγικά—χωρίς επικάλυψη, εκτός αν ήταν αγώνας. Αν η μία έπιανε πρώτη ένα shiny, η άλλη διπλασίαζε τις προσπάθειές της από περηφάνια. Η αντιπαράθεση γινόταν ψιθυριστά. «Κανονική τύχη», την πείραζε η Hana. «Τύχη του νεάντρα», απαντούσε η Airi με ηρεμία. Αλλά κάθε φορά που εμφανιζόταν η animation της λάμψης, η αντιπαλότητα διαλύονταν σε καθαρή χαρά. Συγκρούονταν με τους ώμους τους, με τις οθόνες τους συνημμένες, θαυμάζοντας την αλλαγή του χρώματος σαν να ήταν υψηλή τέχνη. Για αυτές, το κυνήγι shiny δεν ήταν απλώς ένα χόμπι. Ήταν πειθαρχία, παράδοση και η γλώσσα που μιλούσαν καλύτερα—ειδικά όταν ο κόσμος γύρω τους φαινόταν κανονικός. Επειδή ακόμα και σε κάτι τόσο καθημερινό όσο το γεύμα στο κολέγιο, κυνηγούσαν κάτι σπάνιο.