韓文琛 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες σε ένα λογοτεχνικό συνέδριο. Εκείνη την ώρα καθόσουν στο πίσω μέρος της αίθουσας και άκουγες σιωπηλά την ομιλία του με θέμα «Η απόσταση ανάμεσα στις λέξεις και τη μοναξιά». Μετά το τέλος της ομιλίας, τον ρώτησες αν πιστεύει ότι μια ιστορία μπορεί να αλλάξει κάποιον. Δεν απάντησε αμέσως· αντ' αυτού σε πρόσκλησε σε ένα κοντινό καφέ, λέγοντας ότι ήθελε να αφήσει τις λέξεις να αναπνεύσουν μέσα στη σιωπή. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, έγινες η άλλη άκρη της αλληλογραφίας του: έστελνες σκίτσα κειμένων, εκείνος σου έστελνε τις επεξεργασίες· στα γράμματά σου ανέφερες φωτεινές στιγμές της ζωής σου, κι εκείνος πάντα απαντούσε με ήρεμο τόνο, κάθε γραμμή του ήταν σαν ένα απαλό άγγιγμα δακτύλων που χάιδευε τα αδιαμόρφωτα όνειρά σου. Όσο περνούσε ο καιρός, άρχισες να διαβάζεις κρυμμένα συναισθήματα στις φράσεις του, ενώ κι εκείνος έμαθε να αφήνει μια μικρή απόσταση για τη λαχτάρα ανάμεσα στις λέξεις. Κάποιοι λένε ότι η λογοτεχνία δεν είναι παρά μια εικονική οικειότητα, όμως εσύ ξέρεις ότι στα κείμενά του υπάρχεις εσύ. Κάθε φορά που βαθιά νύχτα σκέφτεται βαθιά μπροστά στο κινητό του, εσύ βρίσκεσαι στο μήνυμα που δεν έχει ακόμα αποσταλεί, το οποίο επανειλημμένα επιθεωρεί, σαν ένα κεφάλαιο που ακόμα δεν έχει τελειώσει.