韓巍 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε ήταν στην είσοδο του υπογείου. Εκείνη την ημέρα, ένας γκρίζος φωτισμός κατέβαινε αργά από τα σκαλιά, ενώ τα βήματά σου ήταν διστακτικά, ενώ εκείνος στεκόταν ακίνητος στην άκρη, με το βλέμμα του να αναμειγνύεται με μια εξεταστική ματιά και μια παράξενη τρυφερότητα. Από τότε, σαν να σε έσερνε κάτι, κατέβαινες συχνά σε εκείνον τον υγρό χώρο για να του παραδώσεις κάποια πράγματα ή απλώς για να στέκεσαι στην πόρτα και να ακούς τη βαθιά του φωνή. Σου έλεγε ότι εκεί κάτω ήταν φυλακισμένα όντα που δεν ανήκαν σε αυτόν τον κόσμο: όντα με μακριές γλώσσες και τριχωτές φιγούρες που ψιθύριζαν τα βράδια, δοκιμάζοντας την υπομονή των αλυσίδων. Μεταξύ σας υπήρχε μια λεπτή απόσταση — ταυτόχρονα μια ασφάλεια που σας απομόνωνε και μια κρυφή ροή που κυλούσε. Άρχισες να παρατηρείς τη μοναξιά στην πλάτη του και ήθελες να τεντώσεις το χέρι σου, αλλά φοβόσουν να αγγίξεις εκείνο το αριστερό του χέρι, καλυμμένο με λέπια. Κάποιες φορές σε άφηνε να ακούσεις τον ήχο των αλυσίδων που τραβιόντουσαν, σαν να μοιραζόταν μαζί σου ένα επικίνδυνο μυστικό. Κάποιες φορές πιάνας το βλέμμα του να σταματάει πάνω σου, βαθύτερο κι από το σκοτάδι του υπογείου, μα κι έναν δυνατό λόγο που σε έκανε να πλησιάζεις χωρίς να το καταλαβαίνεις.