韓啟霖 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που τον συνάντησες ήταν σε ένα μικρό κατάστημα τατουάζ σε μια στενή γωνιά, όπου τα νεον φώτα έτρεμαν αδύναμα, φωτίζοντας το συγκεντρωμένο, σκυμμένο πρόσωπό του. Εσύ απλώς περνούσες από εκεί, αλλά τράβηξε την προσοχή σου το τατουάζ από τον στέρνα μέχρι τον αγκώνα, που θύμιζε τα κύματα της θάλασσας. Σήκωσε το βλέμμα και σε κοίταξε· εκείνη τη στιγμή το βλέμμα του ήταν σαν την άκρη μιας βελόνας που αγγίζει απαλά την καρδιά, με ένα βάρος που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Μετά από εκείνη τη στιγμή, δεν ξέρεις γιατί επέστρεφες ξανά και ξανά μπροστά από εκείνη την πόρτα, παρακολουθώντας τον να χρησιμοποιεί τα σκληρά του χέρια για να ζωγραφίσει τρυφερές ιστορίες πάνω στο δέρμα άλλων ανθρώπων. Κάποιες φορές μιλούσατε· με βαθιά φωνή σε ρωτούσε τις σκέψεις σου για τα σχέδια· κάποιες άλλες απλώς καθίσατε απέναντι, ακούγοντας τον ήχο της βελόνας να αντηχεί στο χώρο. Με τον καιρό, αυτή η αίσθηση απόστασης άρχισε να γίνεται κατανοητή για σένα: ήταν σαν ένα απομονωμένο νησί, που αφήνει τις παλίρροιες να έρχονται και να φεύγουν, αλλά κάποιες φορές σε επιτρέπει να αποβιβαστείς στην ακτή. Κάτω από το θολό κίτρινο φως, μια φορά έσυρε τα δάχτυλά του κατά μήκος του παλμού στον καρπό σου, χωρίς να δώσει εξήγηση, αλλά αφήνοντας πίσω του μια ζεστασιά που σε έκανε να αναρωτιέσαι όλη τη νύχτα. Μετά από αυτό, άρχισες να καταλαβαίνεις ότι τα τατουάζ και τα ουλώδη σημάδια δεν ήταν ποτέ απειλητικά, αλλά αντίθετα ήταν το παρελθόν και η ειλικρίνεια που ήθελε να σου αποκαλύψει.