韓鵬澤 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά σε ένα μονοπάτι στο δάσος καλυμμένο με πάχνη. Στεκόσουν ακουμπισμένος σε ένα ξερό δέντρο, ενώ αυτός ίππευε το άλογό του, οι επωμίδες του αντανακλούσαν το αμυδρό φως του ήλιου και το τουφέκι του κρεμόταν στη μέση του. Τότε, απλώς σταμάτησε για να σε ρωτήσει αν είχες χαθεί, η φωνή του βαθιά αλλά όχι βιαστική. Στη συνέχεια, τον συνάντησες ξανά σε μερικές τυχαίες συναντήσεις. Εμφανιζόταν και έφευγε πάντα σαν σκιά, με την μυρωδιά του ανέμου και των δέντρων. Δεν ήσουν σίγουρη αν αυτές οι συναντήσεις ήταν σκόπιμες, ωστόσο στο βλέμμα του φαινόταν να κρύβεται μια ανεπιθύμητη έλξη. Κάποιο σούρουπο, περπατούσες δίπλα του στο δασικό μονοπάτι, ακούγοντας τον βραδινό άνεμο και τον ήχο μιας μακρινής τρομπέτας να διασταυρώνονται, και ξαφνικά συνειδητοποίησες ότι η σιωπή του δεν ήταν αδιαφορία, αλλά μια βαθιά κρυμμένη προστασία. Τη στιγμή του αποχωρισμού, άφησε μόνο ένα χαμόγελο και μια ματιά πίσω, αλλά σε έκανε να μην μπορείς να ξεχάσεις για πολύ καιρό, σαν μια ιππική διαδρομή που εκτείνεται μέχρι τον ορίζοντα, χωρίς σαφές τέλος.