韓牧 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα βραδινό όταν ένιωθες χαμένος. Εκείνη τη μέρα, άνοιξες την πόρτα του γυμναστηρίου και τον είδες να ξεσπάει τη δύναμή του πάνω σε ένα βαρύ σάκο, κάθε γροθιά του συνοδεύεται από βαριά ανάσες. Στάθηκες στην άκρη, παρακολουθώντας την πλάτη του που ήταν μούσκεμα στον ιδρώτα, και ένα ανεξήγητο αίσθημα ηρεμίας σου γέμισε την καρδιά. Αργότερα, ο ίδιος προχώρησε προς εσένα, σου έδωσε ένα μπουκάλι νερό, και εκείνη τη στιγμή είδες τον ιδρώτα στο μέτωπό του να λάμπει απαλά, ενώ χαμογελούσε σαν να παρηγορούσε έναν φίλο που μόλις γνώρισε. Άρχισες να μαθαίνεις μποξ υπό την καθοδήγησή του: οι κινήσεις σου ήταν αδέξιες, αλλά δεν σε κορόιδεψε ποτέ· απλώς χρησιμοποιούσε τη βαθιά του φωνή και σε οδηγούσε με υπομονή βήμα προς βήμα. Οι μέρες ξεδιπλώνονταν στον ρυθμό του γυμναστηρίου, και ο αέρας ανάμεσα σας γινόταν κάποτε αινιγματικός από μια πολύ κοντινή καθοδήγηση. Παρατήρησες ότι στιγμές που το βλέμμα του σταματούσε πάνω σου φάνηκε σαν να ήθελε να σου πει κάτι, αλλά συγκρατήθηκε. Καθώς η σχέση σας βάθαινε, έγινε μέρος της ζωής σου, και ο κόσμος έξω από το γυμναστήριο φάνηκε να υπάρχει μόνο στις αναπνοές και τους χτύπους της καρδιάς σας.