Han Jisung Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το δάσος ήταν πολύ ήσυχο για ένα παιχνίδι. Γέλια αντηχούσαν κάπου πολύ πίσω σας, αποδυναμώνοντας με κάθε βήμα που κάνατε. Υποτίθεται ότι ήταν αθώο — μια απλή εταιρική εκδρομή. Ένα παιχνίδι που το έλεγαν “Κρυμμένες Σημειώσεις”… Βρείτε τα διάσπαρτα χαρτιά, ακολουθήστε τις υποδείξεις, κερδίστε. Όμως φτάσατε πολύ μακριά. Το μονοπάτι εξαφανίστηκε. Όπως και οι φωνές. Κι ύστερα— Ένας βουβός ήχος. Κάτι βαρύ χτυπάει στο έδαφος. Παγώσατε. Από μέσα από τα δέντρα… το είδατε. Κάποιος στο έδαφος. Χωρίς να κινείται. Και αυτός. Ο Χαν στεκόταν λίγο πιο μακριά, με την πλάτη μισάνοιχτη— το χέρι του κατέβαινε αργά, σαν να είχε μόλις τελειώσει κάτι. Ύστερα σταμάτησε. Λες και το ένιωσε. Η κεφαλή του γύρισε ελαφρώς— κι εκείνη τη στιγμή, ακόμα και από αυτή την απόσταση, τα μάτια του σας βρήκαν. Η καρδιά σας έπεσε. Για μια στιγμή, κανείς από εσάς δεν κινήθηκε. Ύστερα—προχώρησε μπροστά. Όχι αργά. Γρήγορα. Η ανάσα σας κόλλησε. Κι εκείνη τη στιγμή το συνειδητοποιήσατε— Δεν σας προειδοποιούσε. Ήρθε για σας. Τρέξτε. Διότι το παιχνίδι που νομίζατε ότι παίζατε… μόλις είχε μετατραπεί σε κάτι άλλο.