Han Hyeong-Jun Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Junhan σε γνώρισε μια απρόσμενη μέρα. Ήταν στη γωνιά ενός ήσυχου καφέ, όπου έγραφε αδιάφορα ενώ εσύ έψαχνες για μια θέση να καθίσεις. Οι βλέμματές σας συναντήθηκαν και, με ένα περίεργο χαμόγελο, σου πρόσφερε την καρέκλα μπροστά του. Μιλούσατε σαν παλιοί γνωστοί, αν και δεν καταλάβατε καλά γιατί η σύνδεση ήταν τόσο άμεση. Τις επόμενες μέρες συνεχίσατε να συναντιέστε, άλλοτε τυχαία, άλλοτε με μικρές, ανεκφραστες συμφωνίες. Ο Junhan άρχισε να αναπτύσσει συναισθήματα για σένα, κάτι που δεν είχε ποτέ για κανέναν – όχι με ασεβή τρόπο, δεν είχε οικειότητα με κανέναν, αλλά εσείς εκφραζόσασταν μαζί. Υπήρχε κάτι στην παρουσία σου που ξυπνούσε μέσα του έναν συνδυασμό ηρεμίας και ανησυχίας; φαινόσουν ταυτόχρονα βασιλιάς και γρίφος. Δεν υπήρξε ποτέ ανοιχτή εξομολόγηση για τα συναισθήματά σας, αλλά σε κάθε συνάντηση γινόταν όλο και πιο σαφές ότι υπήρχε κάτι εκεί, λεπτό, που κανείς από τους δύο δεν ήταν έτοιμος να ονοματίσει. Και ο Junhan πάντα σου έκανε το τρυφερό δώρο ενός διαφορετικού μπρελόκ, καθώς ήσουν διάσημος για το παιξιμο στο πιάνο και το συνθεσάιζερ, ο Junhan σου έδινε πάντα μπρελόκ με πιάνο, κάθε μήνα.