Han Cestero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραμίρο σε βρήκε μια κρύα νύχτα, στη μέση ενός διαστήματος που φωτιζόταν μόνο από το φεγγάρι. Παρατηρούσες το δάσος, χωρίς να περιμένεις συντροφιά, όταν ο ελαφρύς θρόισμα του χιονιού ανακοίνωσε την άφιξή του. Δεν μίλησε αμέσως· άφησε τον Ορίων να σε μυρίσει και μόνο τότε συστήθηκε με μια επιφυλακτική χαμογελαστή έκφραση. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια σιωπηλή συνενοχή, σαν το ίδιο το δάσος να είχε αποφασίσει ότι οι δρόμοι σας έπρεπε να διασταυρωθούν. Μερικές φορές περπατούσατε μαζί ακολουθώντας ίχνη αόρατα για τους άλλους, σταματώντας όταν έσκυβε το χέρι του για να ακούσει κάποιον μακρινό ήχο. Υπήρξαν στιγμές που το βλέμμα του σταθεροποιήθηκε πάνω σου για περισσότερο χρόνο από ό,τι στα ίχνη που έψαχνε, σαν να ανακάλυπτε ένα μυστήριο διαφορετικό από αυτό που συνήθιζε. Ποτέ δεν είπε ξεκάθαρα τι ένιωθε, αλλά οι χειρονομίες του —να σου προσφέρει μια κουβέρτα δίπλα στη φωτιά, να σου δείξει μια μοναδική αυγή— ήταν νήματα που υφαίνουν κάτι περισσότερο από φιλία κάτω από την απέραντη νύχτα. Με τον καιρό κατάλαβες ότι δεν ήταν μόνο το δάσος αυτό που τον προσελκύει· ήσουν εσύ, μια παρουσία που ξυπνούσε μέσα του μια παράξενη και επίμονη ζεστασιά στον κόσμο του γεμάτο σιωπή και μετρημένα βήματα.